Η παρουσίαση που ακολουθεί έχει σκοπό να περιγράψει τις βασικές αρχές,
τη φιλοσοφία και τους στόχους του κινήματος Zeitgeist.
Η παρουσίαση αυτή περιέχει αποσπάσματα από τον παλιό «Οδηγό Προσανατολισμού Ακτιβιστή»,
ο οποίος ήταν ελεύθερα διαθέσιμος σε μορφή PDF στην ιστοσελίδα thezeitgeistmovement.com.
Όλες οι πηγές των πληροφοριών που αναφέρονται σ' αυτό το βίντεο μπορούν να βρεθούν σε εκείνο το αρχείο.
Kίνημα Zeitgeist - Οδηγός Προσανατολισμού Ακτιβιστή (1η έκδοση, 2009)
www.thezeitgeistmovement.com
Το κίνημα Zeitgeist δεν είναι ένα πολιτικό κίνημα.
Δεν αναγνωρίζει διαχωριστικές αντιλήψεις όπως έθνη,
κυβερνήσεις, φυλές, θρησκείες, ιδεολογίες ή τάξεις.
Αντιθέτως, βλέπουμε τον κόσμο σαν ένα οργανισμό
και την ανθρωπότητα σαν μια ενιαία οικογένεια.
Συγχρόνως αντιλαμβανόμαστε ότι εξαρτόμαστε απόλυτα από το περιβάλλον,
όχι μόνο όσον αφορά τα προς το ζην όπως τρόφιμα, αέρας και νερό
αλλά και σχετικά με την επιρροή και την καθοδήγηση για τις διαδικασίες της ζωής.
Αναγνωρίζουμε και κατανοούμε ότι η συμμόρφωσή μας με τις διαδικασίες της φύσης
είναι η πιο προοδευτική και παραγωγική στάση που μπορούμε να έχουμε.
Το κίνημα Zeitgeist ήταν το ακτιβιστικό παρακλάδι του Venus Project,
μιας οργάνωσης που συνιστά το έργο ζωής
του βιομηχανικού σχεδιαστή και κοινωνικού μηχανικού Jacque Fresco.
Με λίγα λόγια, αυτό που το Venus Project αντιπροσωπεύει
και αυτό που συνεπώς αποδέχεται το κίνημα Zeitgeist μπορεί να συνοψισθεί
ως «η εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου με κοινωνική μέριμνα».
Μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της ανθρωπότητας
που επέτρεψε απεριόριστη πρόοδο των δυνατοτήτων μας σε τούτο τον πλανήτη
είναι η κατανόηση και η εφαρμογή της επιστήμης.
Μέσω της ανθρωπιστικής εφαρμογής της επιστήμης και τεχνολογίας
στον κοινωνικό σχεδιασμό και στην λήψη αποφάσεων
έχουμε την ικανότητα να μετατρέψουμε το περιβάλλον μας
σε κάτι πολύ πιο ισορροπημένο,
οργανωμένο, ανθρώπινο, παραγωγικό και πάνω απ' όλα βιώσιμο.
Όπως πολλοί σήμερα γνωρίζουν, τόσο η κοινωνική μας ακεραιότητα
όσο και η οικολογική μας ακεραιότητα βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο.
Το παρόν οικονομικό σύστημα καταρρέει με επιταχυνόμενο ρυθμό
και η προοπτική μιας παγκόσμιας ανεργίας και αποσταθεροποίησης
είναι πιθανό να επέλθει σε μια πρωτοφανή κλίμακα.
Ταυτόχρονα, φλερτάρουμε το σημείο δίχως επιστροφή,
όσον αφορά την καταστροφή του περιβάλλοντος.
Δεδομένης αυτής της κατάστασης, στην οποία
θα απευθυνθούμε στο πρώτο μέρος της παρουσίασης,
ο θεατής πρέπει να κατανοήσει ότι όχι μόνο χρειάζεται να αλλάξουμε κατεύθυνση
αλλά ότι είμαστε αναγκασμένοι.
Για να κατανοήσουμε που είμαστε και πώς βρεθήκαμε
σε αυτό το σημείο της ιστορίας, πρέπει να επικεντρωθούμε σε εκείνες τις κοινωνικές ιδιότητες
που έχουν επηρεάσει περισσότερο την κοινωνική μας συμπεριφορά.
Η πιο σημαντική παρατήρηση επ' αυτού
είναι η χρήση ενός χρηματικού συστήματος.
Σε αυτό το μέρος θα αναφερθούμε στους μηχανισμούς
του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος δίνοντας έμφαση στις συνέπειες
οι οποίες προέκυψαν από αυτήν την οργανωτική δομή.
Αυτές οι συνέπειες συμπεριλαμβάνουν τα εξής: 1) Η Ανάγκη Κυκλικής Κατανάλωσης
δηλαδή η οικονομική ανάγκη της συνεχούς αγοράς και πώλησης
προϊόντων και υπηρεσιών ανεξαρτήτως ποιότητας και σπατάλης.
2) Η Aφθονία της Έλλειψης
δηλαδή πώς οι πόροι, τα αγαθά και οι υπηρεσίες
κρατιούνται επίτηδες σε έλλειψη για να βγαίνει κέρδος
στα πλαίσια της εξίσωσης «προσφορά και ζήτηση».
3) Η Προτεραιότητα του Κέρδους
δηλαδή η απεριόριστη διαφθορά που είναι έκδηλη στον κόσμο
λόγω της ανάγκης απόκτησης εισοδήματος.
4) Δημοσιονομική Χειραγώγηση
δηλαδή πώς το παγόσμιο σύστημα των κεντρικών τραπεζών
προσπαθεί να ελέγχει την οικονομία προς όφελος των εταιριών που το απαρτίζουν
και της εξουσίας του κατεστημένου.
1) Η Ανάγκη για Κυκλική Κατανάλωση
Οι ρόλοι των ανθρώπων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα
χωρίζονται βασικά σε τρεις κατηγορίες:
ο εργαζόμενος, ο εργοδότης και ο καταναλωτής.
Ο εργαζόμενος εκτελεί εργασίες για τον εργοδότη
με ανταλλαγή έναν μισθό, δηλαδή χρηματική πληρωμή,
ενώ ο εργοδότης πουλάει αγαθά ή υπηρεσίες στον καταναλωτή για κέρδος,
ένα άλλο είδος χρηματικής πληρωμής.
Επιπλέον, τόσο ο εργοδότης όσο και ο εργαζόμενος είναι καταναλωτές,
διότι οι χρηματικές πληρωμές που κερδίζουν
χρησιμοποιούνται για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών που σχετίζονται με την επιβίωση τους.
Η πράξη της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών
είναι που επιτρέπει σε ολόκληρο το σύστημα να συνεχίζεται,
δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον εργοδότη και στον εργαζόμενο να βγάζουν λεφτά
και να συνεχίσουν να καταναλώνουν.
Με άλλα λόγια, η συνεχής ή κυκλική κατανάλωση είναι απολύτως απαραίτητη
για να συνεχίζει να λειτουργεί η οικονομία.
Αν ποτέ σταματούσε η κατανάλωση, όλο το σύστημα θα κατέρρεε.
Η κυκλική κατανάλωση έχει δύο σοβαρές επιπτώσεις για την κοινωνία:
Πρώτον, κανένα αγαθό δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής
απ' όση χρειάζεται για να διατηρηθεί
η απαραίτητη «κυκλική κατανάλωση».
Με άλλα λόγια, καθετί πρέπει να χαλάει
μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα
ώστε να συνεχιστεί η κίνηση του χρήματος
που απαιτείται για τη λειτουργία της οικονομίας.
Αυτό το χαρακτηριστικό μπορεί να οριστεί ως «προγραμματισμένη βραχυβιότητα».
Η προγραμματισμένη βραχυβιότητα είναι επί της ουσίας
η εσκεμμένη κατακράτηση της αποδοτικότητας
ώστε ένα συγκεκριμένο προϊόν να χαλάει σχετικά γρήγορα.
Αυτό συμβαίνει είτε άμεσα, όταν οι κατασκευαστές κανονίζουν το χρόνο της αχρήστευσης
των προϊόντων τους συνήθως μόλις τελειώσει η εγγύηση
είτε έμμεσα, όταν γίνονται κερδοσκοπικές περικοπές στη διαδικασία παραγωγής
συνήθως με τη χρήση φθηνών υλικών και πρόχειρης σχεδίασης,
κάτι που συνεπάγεται ένα άμεσα χειρότερο προϊόν,
καθώς η αχρήστευση του προϊόντος είναι απλώς θέμα χρόνου.
Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι νέα προϊόντα και υπηρεσίες
πρέπει να προσφέρονται συνέχεια ανεξαρτήτως χρησιμότητας,
παράγοντας ατελείωτα απόβλητα.
Οι συνέπειες αυτών των δύο χαρακτηριστικών είναι απλά απαράδεκτες,
διότι όχι μόνο οι πόροι χρησιμοποιούνται με αμέλεια σε προϊόντα
που είναι σχεδιασμένα να μην διαρκούν, σπαταλώντας ανθρώπινη ενέργεια και υλικά,
αλλά και η ποσότητα της ρύπανσης που προκαλείται είναι συγκλονιστική.
Με άλλα λόγια, τα απόβλητα είναι ένα σκόπιμο υποπροϊόν της ανάγκης της βιομηχανίας
να διατηρήσει την «κυκλική κατανάλωση».
Το άχρηστο ή ληγμένο προϊόν πετιέται
συνήθως σε χωματερές και ρυπαίνει το περιβάλλον,
ενώ ο συνεχής πολλαπλασιασμός των παραγόμενων προϊόντων επιταχύνει την ρύπανση.
Για να το δούμε από μια άλλη οπτική γωνιά,
φανταστείτε τον οικονομικό αντίκτυπο των μεθόδων παραγωγής
οι οποίες θα μεγιστοποιούσαν στρατηγικά την απόδοση
και τη βιωσιμότητα κάθε προϊόντος χρησιμοποιώντας τα καλύτερα υλικά
και τεχνικές που υπάρχουν τη δεδομένη στιγμή.
Φανταστείτε προϊόντα τόσο καλά σχεδιασμένα
που δεν θα χρειάζονταν συντήρηση για 100 χρόνια, ας πούμε.
Φανταστείτε ένα σπίτι που είναι κτισμένο από πυρίμαχα υλικά,
όπου όλες οι συσκευές, οι ηλεκτρικές και υδραυλικές εγκαταστάσεις και τα λοιπά
είναι φτιαγμένες από τα πιο αδιαπέραστα,
υψηλότερης αντοχής υλικά που είναι διαθέσιμα στη Γη.
Σε έναν τέτοιο λογικό κόσμο όπου κατασκευάζουμε πράγματα για να διαρκούν,
ελαχιστοποιώντας ρύπανση και απόβλητα, ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα θα ήταν αδύνατο,
διότι η κυκλική κατανάλωση θα επιβραδυνόταν σημαντικότατα
εξασθενίζοντας για πάντα τη λεγόμενη «οικονομική ανάπτυξη».
Δεύτερος Μηχανισμός: Η Αφθονία της Έλλειψης
Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα η προσφορά και η ζήτηση
ορίζουν εν μέρει πώς τα αγαθά και οι υπηρεσίες αποκτούν αξία.
Όσο μεγαλώνει η ποσότητα ενός αγαθού τόσο μειώνεται η αξία του.
Αν ξυπνούσαμε μια ημέρα και για κάποιο λόγο, μιλώντας υποθετικά,
υπήρχαν μόνο 100 πορτοκάλια
και δεν μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε άλλα,
η αξία αυτών των πορτοκαλιών θα ανέβαινε στα ύψη
επειδή θα ήταν πλέον πάρα πολύ σπάνια.
Με άλλα λόγια, είναι κερδοφόρο οι πόροι να είναι σπάνιοι.
Αν μια επιχείρηση μπορεί να πείσει το κοινό ότι το προϊόν της είναι σπάνιο,
μπορεί να χρεώσει περισσότερο γι' αυτό το προϊόν.
Αυτό δίνει ένα ισχυρό κίνητρο να κρατιούνται τα αγαθά και οι πόροι σε σπανιότητα.
Το αντίκτυπο αυτού είναι ψυχολογικά εμφανές,
διότι αν οι επιχειρήσεις γνωρίζουν ότι μπορούν να κερδίσουν περισσότερα
έχοντας τα προϊόντα τους σε έλλειψη, η τάση να κρατούν σκόπιμα
την παραγωγή περιορισμένη ή να είναι ανειλικρινής ως προς τους διαθέσιμους πόρους είναι μεγάλη.
Αυτό σημαίνει ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ανταμείβει μηχανισμούς
που εγγενώς αποθαρρύνουν την αφθονία και την ισότητα.
Κάτι ακόμη πιο προσβλητικό είναι ότι μπορεί να βγει κέρδος
από την έλλειψη που προκαλείται από την περιβαλλοντική ρύπανση,
όπως συμβαίνει τώρα με τα αποθέματα νερού.
Αυτό δημιουργεί μια διαστροφική ενίσχυση της αδιαφορίας
της βιομηχανίας προς το περιβάλλον, διότι όσο περισσότερη ζημιά υπάρχει
τόσο περισσότερο κέρδος μπορεί να επιτευχθεί προσφέροντας λύσεις.
Αυτό μας οδηγεί στο 3) Η Προτεραιότητα του Κέρδους.
Ο βασικός κινητήριος μοχλός στο χρηματοπιστωτικό σύστημα
είναι το κέρδος ή πιο γενικά το εισόδημα.
Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να βρουν τρόπο να αποκτήσουν χρήματα.
Ο μισθωτός αναζητεί την καλύτερη δυνατή πληρωμή
για τις υπηρεσίες που προσφέρει, ενώ ο εργοδότης
αναζητεί τρόπους να μειώσει τα έξοδά του ώστε να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του.
Αυτή η ανταγωνιστική νοοτροπία βρίσκεται διάχυτη σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας
και δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη ότι αυτοί που βρίσκονται σε θέσεις
μεγάλης οικονομικής ισχύος είναι συχνά οι πιο αδίστακοι και αδιάφοροι.
Πριν προχωρήσουμε παραπέρα στις αρνητικές συνέπειες
της προτεραιότητας του κέρδους, ας σκεφτούμε πρώτα
αυτό που πολλοί θεωρούν την θετική πλευρά του συστήματος: το κίνητρο.
Σύμφωνα με τη θεωρία, η ανάγκη για κέρδος δίνει σ' ένα άτομο ή οργανισμό
το κίνητρο να προσπαθήσει να βρει νέες ιδέες και προϊόντα
που μπορεί να πουλήσουν στην αγορά.
Με άλλα λόγια, υποτίθεται ότι αν οι άνθρωποι δεν είχαν ως κίνητρο
την ανάγκη να αποκτήσουν χρήματα, τίποτα δεν θα εφευρισκόταν
και η κοινωνική πρόοδος θα ήταν μικρή.
Πρώτα απ' όλα, οι πλέον σημαντικές συνεισφορές στην κοινωνία
δεν προήλθαν από άτομα που επιζητούσαν κέρδος.
O Louis Pasteur, ο Κάρολος Δαρβίνος, οι αδελφοί Wright, ο Albert Einstein
και ο Ισαάκ Νεύτων δεν έκαναν τις τεράστιες συνεισφορές τους
στην κοινωνία λόγω προσωπικών υλιστικών συμφερόντων.
Αν και είναι αλήθεια ότι χρήσιμες εφευρέσεις και μέθοδοι
προέρχονται από το κίνητρο για προσωπικό όφελος,
ο σκοπός πίσω από τέτοιες δημιουργίες σχεδόν πάντα δεν έχει καμία σχέση
με την ανθρώπινη ή κοινωνική μέριμνα, αλλά έχει άμεση σχέση
με τα στενά προσωπικά συμφέροντα και το τυφλό ατομικό κέρδος.
Το κυνήγι του κέρδους σχεδόν πάντα προηγείται της ανθρώπινης μέριμνας
και αν ρίξουμε μια ματιά στα καρκινογόνα συντηρητικά του φαγητού μας,
στην προγραμματισμένη βραχυβιότητα όλων σχεδόν των προϊόντων
και στη βιομηχανία υγείας, η οποία χρεώνει 300 δολάρια
για ένα αντιβιοτικό χάπι, παρατηρούμε
ότι το κίνητρο του κέρδους προκαλεί περισσότερες ζημιές παρά οφέλη.
Τα προβλήματα της βασισμένης στο χρήμα κοινωνίας μας λύνονται μόνο
αν μπορεί να βγει κέρδος από τη λύση αυτών των προβλημάτων.
Πιο συγκεκριμένα, για να αναλύσουμε το εύρος
της διαφθοράς που προκαλεί το χρήμα από μια καλύτερη οπτική γωνία,
θα διαιρέσουμε αυτές τις συμπεριφορές σε τρεις κατηγορίες:
κοινό έγκλημα, εταιρικό έγκλημα και κυβερνητικό έγκλημα.
Το κοινό έγκλημα σε ένα χρηματικό σύστημα κυμαίνεται από μικροκλοπές
και παράνομες πωλήσεις έως απάτες και βίαιες ληστείες.
Αυτό το υποπροϊόν του συστήματος συχνά δεν λαμβάνει
την προσοχή που απαιτείται για να κατανοηθεί η πηγή του,
γιατί πολλοί τείνουν να προσπερνούν αυτούς τους «εγκληματίες»
απλά ως κάποιο είδος κοινωνικής ανωμαλίας.
Η πραγματικότητα είναι ότι το άγχος, οι συγκρούσεις,
η φτώχεια και άρα η στέρηση που παράγεται από το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα
είναι οι θεμελιώδεις αιτίες.
Στη δεκαετία του '90 διεξήχθη μια έρευνα
με όνομα «Merva-Fowles Study»,
η οποία βρήκε ισχυρούς δεσμούς μεταξύ της ανεργίας και της εγκληματικότητας.
Η έρευνα βασίστηκε σε 30 μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές
με συνολικό πληθυσμό πάνω από 80 εκατομμύρια.
Διαπίστωσαν ότι μια άνοδος 1% στην ανεργία οδήγησε στα εξής:
αύξηση 6.7% στις ανθρωποκτονίες,
αύξηση 3.4% στα βίαια εγκλήματα,
αύξηση 2.4% στα εγκλήματα ιδιοκτησίας.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1990 με 1992, αυτό αναλογούσε στα εξής:
1459 επιπλέον ανθρωποκτονίες,
62.607 επιπλέον βίαια εγκλήματα
και 223.500 επιπλέον εγκλήματα ιδιοκτησίας.
Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό.
Ένα άτομο που ζει σε υποβαθμισμένο περιβάλλον, με ελάχιστους πόρους,
φτωχή εκπαίδευση και λίγες ευκαιρίες για εργασία
απλά θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να επιβιώσει.
Παράλληλα, οι νευρώσεις που δημιουργούνται από το άγχος της κατάστασης
οδηγούν συχνά σε βίαιες πράξεις και κοινωνικές επιθέσεις.
Με άλλα λόγια, το σύστημα είναι που παράγει αυτή τη συμπεριφορά.
Εταιρικό Έγκλημα
Το εταιρικό έγκλημα, που σχετίζεται σχεδόν εξολοκλήρου με το κέρδος,
έχει πολλές μορφές. Η προγραμματισμένη βραχυβιότητα,
οι μονοπωλιακές συμπαιγνίες, η χειραγώγηση της αγοράς,
η μεταφορά της παραγωγής σε αναπτυσσόμενες χώρες, η χειραγώγηση τιμών, η εργατική εκμετάλλευση
και οι κυβερνητικές συμπαιγνίες είναι μόνο μερικά παραδείγματα.
Από το σκόπιμο κλείσιμο των σταθμών παραγωγής ηλεκτρισμού της California από την Enron
για να αυξηθούν τα κέρδη της, μέχρι την εταιρία Bayer,
η οποία πουλούσε εν γνώσει της φάρμακα μολυσμένα με HIV,
θα έπρεπε οι περισσότεροι να καταλάβουν ότι το εταιρικό έγκλημα είναι συνεχές
και συνήθως πολύ πιο ύπουλο από ό,τι το κοινό έγκλημα,
αφού οι επιπτώσεις εξαπλώνονται σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων.
Η ανάγκη του εταιρικού εγκληματία να εξασφαλίσει την κερδοφορία του
δεν διαφέρει στη βάση της από την ανάγκη του κοινού εγκληματία να επιζήσει.
Ενώ οι τελευταίοι συνήθως εγκληματούν για να ζήσουν,
οι πρώτοι εγκληματούν για να εξασφαλίσουν τις ισχυρές θέσεις τους,
τον τρόπο ζωής τους και τα πλούτη τους. Βασίζεται στον φόβο.
Η έννοια της απληστίας, η οποία εκδηλώνεται ως μια μόνιμη ανασφάλεια
που προέρχεται από τον φόβο του να χάσει κάποιος αυτά που έχει,
λειτουργεί ως κινητήριος παράγοντας για τα περισσότερα εταιρικά εγκλήματα.
Αυτή η διαταραχή διαιωνίζεται και ενισχύεται από κάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε
«διαστρωμάτωση πολυτελείας», η οποία δημιουργείται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα,
αφού σε αυτό το σύστημα υπάρχει μια ατελείωτη αύξηση
των διαθέσιμων προϊόντων καθώς η αγοραστική δύναμη κάποιου μεγαλώνει.
Επίσης, υπάρχει το κυβερνητικό έγκλημα.
Το κυβερνητικό έγκλημα είναι μια από τις πιο σύνθετες
και δύσκολες μορφές συμπεριφοράς που μπορούμε να αντιληφθούμε,
διότι η αντίληψη της κυβέρνησης διαμορφώνεται
από τις επικρατούσες αξίες που διαιωνίζει αυτή η κυρίαρχη τάξη μέσω της κοινωνίας.
Για παράδειγμα, ο πατριωτισμός χρησιμοποιείται συχνά για να υποστηρίξει πολεμικές επιχειρήσεις
κάνοντας τους ανθρώπους να νιώθουν ότι έχουν την υποχρέωση
να συμφωνήσουν με την απόφαση της κυβέρνησης.
Γνωρίζοντας αυτά, ας ρίξουμε μια αντικειμενική ματιά
στο τι είναι και τι παριστάνει η κυβέρνηση σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Ο κεντρικός ρόλος της κυβέρνησης είναι βασικά η επινόηση
νομοθετικών ρυθμίσεων και πολιτικών ώστε να εξασφαλιστεί η λειτουργία της κοινωνίας.
Ιδανικά, τα ευρύτερα συμφέροντα των πολιτών
πρέπει να αποτελούν την προτεραιότητα της κυβέρνησης.
Δυστυχώς η ιστορία μας έχει διδάξει
ότι αυτό δεν ισχύει στο παρόν και σπάνια ίσχυε στο παρελθόν.
Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση είναι η μητρική εταιρία
όλων των άλλων εταιριών που λειτουργούν εντός της οικονομίας μιας χώρας.
Αυτό φυσικά είναι λογικό, αφού η αξία ενός έθνους
προσδιορίζεται από την κατάσταση της οικονομίας.
Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει προσωπικά συμφέροντα
από την οικονομική θέση του κράτους της
και ενδιαφέρεται κυρίως σε οτιδήποτε μπορεί να την επωφελήσει άμεσα.
Η παρασκηνιακή πολιτική και οι συνεισφορές σε κόμματα
κοστίζουν δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο στην Αμερική
και αυτά τα χρήματα δίνονται με πρόσχημα
την υλοποίηση της ατζέντας του κόμματος που λαμβάνει τη δωρεά.
Ενώ λοιπόν οι περιπτώσεις συμπαιγνίας μεταξύ κυβέρνησης και εταιριών είναι πολλές,
το μεγαλύτερο κυβερνητικό έγκλημα που προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι ο πόλεμος,
ο οποίος εξυπηρετεί τα εταιρικά και οικονομικά συμφερόντα.
Ο δις τιμημένος με το μετάλλιο τιμής του Κογκρέσου
ταγματάρχης Smedley Butler είπε τα εξής: «Ο πόλεμος είναι μία κομπίνα.
Πάντα ήταν. Είναι πιθανόν η παλαιότερη,
η πιο κερδοφόρα και σίγουρα η πιο διεφθαρμένη.
Είναι η μόνη κομπίνα διεθνής κλίμακας.
Είναι η μόνη στην οποία το κέρδος μετριέται σε δολάρια
και το κόστος σε ζωές».
Αυξημένη βιομηχανική ανάπτυξη, στρατιωτικά συμβόλαια,
συμβόλαια ανοικοδόμησης, απόκτηση ενεργειακών και φυσικών πόρων - δηλαδή κλοπή -
και υψηλότοκα δάνεια από την παγκόσμια τράπεζα και τις ιδιωτικές τράπεζες με στόχο τη λιτότητα
για τις μεταπολεμικές οικονομίες είναι μόνο μερικά
από τα πολύ κερδοφόρα μέσα που χρησιμοποιούνται.
Το πραγματικό κίνητρο για πόλεμο σήμερα αποτελείται από τρία μέρη:
μεγιστοποίηση των βιομηχανικών εμπορικών κερδών για την ελίτ,
απόκτηση πόρων ή κλοπή, όπως συνέβη στο Ιράκ
και στο Αφγανιστάν, και στρατηγική γεωπολιτική τοποθέτηση
για να διευκολυνθεί η περαιτέρω αύξηση των βιομηχανικών κερδών και της κλοπής πόρων.
Ο πόλεμος είναι πιθανόν η μεγαλύτερη αρρώστια
που προκαλείται από την επιθυμία για πλούτη και εξουσία.
Το κράτος μαζί με τους δολοφόνους του που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου
εμπλέκεται στην απόλυτη μορφή αυτοσυντήρησης
και όσο οι πόροι της γης παραμένουν συσσωρευμένοι και περιορισμένοι
για το υλιστικό όφελος των λίγων, η τάση για πόλεμο δεν θα τελειώσει ποτέ.
Αυτές οι κατατάξεις της διαφθοράς είναι μόνο μια γενική ομαδοποίηση.
.
Οι αχανείς αποχρώσεις της καθημερινής ανθρώπινης συμπεριφοράς
είναι επίσης δηλητηριασμένες από αυτό τον μηχανισμό του κέρδους.
Αν κοιτάξετε προσεκτικά, θα διαπιστώσετε ότι σχεδόν κάθε πράξη
στρατηγικού χρηματοπιστωτικού κέρδους είναι διεφθαρμένη από τη βάση της.
Θεωρείται όμως φυσιολογική από την χειραγωγημένη κοινωνία.
4. Δημοσιονομική Χειραγώγηση
Το χρήμα που χρησιμοποιείται σήμερα είναι παραστατικό,
που σημαίνει ότι η αξία του καθορίζεται ουσιαστικά από κυβερνητικές αποφάσεις.
Η χρηματική αξία στο σύστημα παραστατικού χρήματος
ορίζεται στην πραγματικότητα από το πόσο χρήμα είναι σε κυκλοφορία
μέσα σε μια οικονομία, σε γενικές γραμμές.
Όπως και για κάθε φυσικό πόρο, όσο περισσότερο χρήμα κυκλοφορεί
τόσο λιγότερη αξία έχει κάθε μονάδα του.
Αν κυκλοφορεί λιγότερο χρήμα, αυτό κάνει κάθε μονάδα
να κοστίζει περισσότερο αντίστοιχα.
Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται
«πληθωρισμός και αποπληθωρισμός», σε γενικές γραμμές.
Η αύξηση της ποσότητας χρήματος που είναι διαθέσιμη σε μια οικονομία
ονομάζεται «χρηματική διαστολή».
Αντίθετα, η μείωση της ποσότητας του χρήματος ονομάζεται «χρηματική συστολή».
.
Γενικά, η περίοδος διαστολής
συνήθως συνδέεται με την επονομαζόμενη «οικονομική ανάπτυξη»,
επειδή περισσότερο χρήμα είναι διαθέσιμο προς χρήση,
άρα δημιουργούνται και περισσότερες θέσεις εργασίας.
Αντιστρόφως, η χρηματική συστολή συνήθως αποκαλείται
«κρίση» ή «ύφεση»,
διότι το χρήμα στερεύει και υπάρχει λιγότερο διαθέσιμο προς χρήση,
οπότε θέσεις εργασίας χάνονται και εταιρίες κλείνουν.
Η οικονομική ανάπτυξη συνήθως ορίζεται ως εξής:
«η αύξηση της ποσότητας αγαθών και υπηρεσιών
που παράγονται από μία οικονομία με την πάροδο κάποιου χρόνου».
Παρόλα αυτά, πρέπει να καταλάβουμε ότι η οικονομική ανάπτυξη
είναι ένα παιχνίδι χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα.
Δεν υπάρχει πραγματική οικονομική ανάπτυξη αυτή καθ' αυτή,
αφού ο θεμελιώδης μηχανισμός βασίζεται σχεδόν εξολοκλήρου
στην ποσότητα της ρευστότητας ή του χρήματος στο σύστημα.
Με άλλα λόγια, αν πλαστογραφήσω 100 εκατομμύρια δολάρια
και σας τα δώσω ν' ανοίξετε μια επιχείρηση και εσείς αγοράσετε και επισκευάσετε
ένα παλαιό κτήριο και προσλάβετε ένα σύνολο εργαζομένων
και αρχίσετε να παράγετε ένα προϊόν το οποίο αγοράζει το κοινό,
αυτό θα θεωρηθεί διαστολή της οικονομίας.
Επενδύσατε σε ακίνητη περιουσία, μειώσατε το ποσοστό της ανεργίας
και δημιουργήσατε νέα προϊόντα τα οποία άλλοι αγοράζουν,
άρα προωθήσατε την κυκλοφορία του χρήματος
και συνεπώς τον καταναλωτικό κύκλο.
Τι θα γίνει όμως αν οι αρχές μάθουν ότι όλα τα χρήματα
που χρησιμοποιήσατε ήταν στην πραγματικότητα πλαστογραφημένα
και επομένως κλείσουν την όλη επιχείρηση;
Αυτό θα είναι μια συστολή της οικονομίας, αφού το χρήμα θα χαθεί.
Οι εργαζόμενοί σας θα απολυθούν, το κτήριο θα κατασχεθεί
και η παραγωγή θα σταματήσει.
Πρέπει ν' αναρωτηθούμε το εξής: «Ποια ήταν η πραγματική ανάπτυξη;»
Αν η αύξηση ή διαστολή στην ποσότητα του χρήματος
επιφέρει την δημιουργία θέσεων εργασίας και παραγωγής,
ενώ η μείωση ή συστολή
καταλήγει σε απώλεια θέσεων εργασίας και παραγωγής,
τι ακριβώς κερδήθηκε και χάθηκε; Ποια ήταν η ουσία;
Ας εξετάσουμε τώρα πώς το χρήμα δημιουργείται και ρυθμίζεται
από το κράτος και την κεντρική τράπεζα.
Ας πάρουμε σαν παράδειγμα τις ΗΠΑ
και την κεντρική της τράπεζα, την Federal Reserve (FED).
Η διαστολή και συστολή της χρηματικής ποσότητας
στην πραγματικότητα δημιουργεί το λεγόμενο «οικονομικό κύκλο»
για τον οποίο ακούτε συνήθως στα οικονομικά.
Αυτός ο κύκλος ελέγχεται και χειραγωγείται σε μεγάλο βαθμό
από την κεντρική τράπεζα μέσω των επιτοκίων.
Το επιτόκιο είναι ένα χρηματικό ποσό που χρεώνεται στο δανειολήπτη
για τη χρήση πίστωσης, δηλαδή ενός ποσού χρήματος.
Όλο το χρήμα στην Αμερικανική οικονομία και ουσιαστικά σε κάθε οικονομία
του κόσμου δημιουργείται από το χρέος μέσω δανείων.
Κάθε δολάριο στην τσέπη κάποιου είναι δανεισμένο από το τραπεζικό σύστημα.
Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό. Όλο το χρήμα δημιουργείται από χρέος.
Επομένως, ο ρυθμός με τον οποίο το χρήμα δημιουργείται εξαρτάται
από το πόσους τόκους είναι διατεθειμένος κάποιος να πληρώσει για να πάρει κάποιο δάνειο.
Οι εμπορικές τράπεζες βασίζουν το επιτόκιο τους
στις τιμές που καθορίζει η κεντρική τράπεζα.
Όταν η FED χαμηλώνει τα επιτόκια,
το ίδιο κάνουν οι εμπορικές τράπεζες και η πίστωση,
δηλαδή ο δανεισμός, γίνεται πιο φθηνή.
Όταν η FED αυξάνει τα επιτόκια,
οι τιμές των δανείων αυξάνονται και συνεπώς οι δανεισμοί μειώνονται.
Η ουσία είναι ότι η κεντρική τράπεζα έχει τη δύναμη
να επηρεάζει τα επιτόκια όλων των τραπεζών.
Αυτό σημαίνει ότι έχει την ισχύ να ελέγχει
την ποσότητα του χρήματος που δανείζεται και επομένως την ποσότητα που βρίσκεται σε κυκλοφορία
και ως ένα σημείο
να ελέγχει τις περιόδους ανάπτυξης και ύφεσης,
γνωστές και ως «οικονομικοί κύκλοι».
Γιατί πρέπει η FED να ελέγχει αυτά τα πράγματα;
Είναι βασικά θέμα ελέγχου του χρέους και του πληθωρισμού.
Αν επιτρεπόταν η ποσότητα του χρήματος να αυξάνεται ή να διαστέλλεται συνεχώς,
θα ήταν απλώς θέμα χρόνου να κορεστεί η αγορά
από την υπερβολική ρευστότητα, καταστέλλοντας έτσι την επακόλουθη οικονομική ανάπτυξη.
Αυτό θα οδηγούσε σε πληθωρισμό,
υποτίμηση της αξίας του νομίσματος και αύξηση των τιμών.
Παρομοίως, αφού τα εκκρεμή χρέη
αναλογούν άμεσα στην ποσότητα του χρήματος
επειδή το χρήμα δημιουργείται μέσω χρέους, όσο περισσότερο μια οικονομία διαστέλλεται
τόσο μεγαλύτερο είναι το χρέος που δημιουργείται, συνήθως.
Αυτό επιφέρει αναπόφευκτα μια συστημική κρίση,
καθώς το χρήμα που απαιτείται για την αποπληρωμή των επιτοκίων των δανείων
δεν υπάρχει από πριν στην οικονομία.
Επομένως, πάντα θα υπάρχει
περισσότερο χρέος απ' ό,τι διαθέσιμο χρήμα.
Όταν το χρέος αυξηθεί περισσότερο απ' ό,τι μπορεί να αντέξει ένα άτομο ή μια επιχείρηση,
αρχίζουν οι χρεοκοπίες, τα δάνεια μειώνονται και η ποσότητα του χρήματος συστέλλεται.
Αυτό το σενάριο κατά το οποίο τα χρέη υπερισχύουν και εκμηδενίζουν την ανάπτυξη
μπορεί να χαρακτηριστεί απλά ως οικονομική αποτυχία.
Αυτό μας οδηγεί στο επόμενο κεφάλαιο.
Σε αυτό το κεφάλαιο θα συζητήσουμε τη φύση και τις επιπτώσεις
της παρούσας παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης
και το πώς επιδεινώθηκε από το χυδαίο εγωισμό
και την κοινωνική ανευθυνότητα του κράτους και των ισχυρών εταιριών.
Έπειτα, εμβαθύνοντας περισσότερο
θα συζητήσουμε το ρόλο που παίζει η τεχνολογία στην εκτόπιση των εργατών
και στις ισχυρές αλλαγές που θα επιφέρει αυτό το φαινόμενο
στην παγκόσμια οικονομία γενικότερα.
1. Πέραν της Ανευθυνότητας
Το συνολικό εξωτερικό χρέος όλων των κρατών στον κόσμο
ανέρχεται σήμερα (2009) στα 52 τρισεκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με το World Fact Book της CIA.
Από τις περίπου 203 χώρες του κόσμου
μόνο 4 δεν χρωστάνε χρήματα σε άλλες.
Οι ΗΠΑ μονάχα έχουν πάνω από 12 τρισεκατομμύρια χρέος εν έτει 2009
και μια μελέτη που εγκρίθηκε το 2001 από το Αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών
έδειξε ότι για να συνεχίσει το κράτος να εξοφλεί το χρέος με τον τωρινό ρυθμό αύξησής του,
η φορολογία εισοδήματος των πολιτών θα πρέπει να έχει ανέβει στο 65% μέχρι το 2013.
Βασικά όλος ο κόσμος είναι στην ουσία χρεοκοπημένος. Πώς γίνεται αυτό;
Πώς μπορεί ολόκληρος ο κόσμος να χρωστάει χρήματα στον εαυτό του;
Προφανώς πρόκειται για ανοησίες.
Το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι.
Αυτοί που βρίσκονται σε θέσεις κοινωνικής εξουσίας αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού κατά βούληση.
Η φύση αυτών των κανόνων κατευθύνεται από τις ίδιες
ανταγωνιστικές, διεστραμμένες νοοτροπίες
που χρησιμοποιούνται στον ανταγωνισμό της καθημερινής μας ζωής,
μόνο που αυτό το παιχνίδι είναι στημένο εξαρχής
ώστε να ευνοεί αυτούς που κινούν τα νήματα.
Για παράδειγμα, αν έχετε ένα εκατομμύριο δολάρια
και τα καταθέσετε σε κλειστό λογαριασμό με 5% επιτόκιο,
θα δημιουργήσετε 50.000 δολάρια τον χρόνο μόνο λόγω αυτής της κατάθεσης.
Βγάζετε χρήματα από τα ίδια τα χρήματα
χωρίς καμία εφεύρεση, χωρίς καμία συνεισφορά στην κοινωνία, χωρίς να κάνετε τίποτα.
Συνεπώς, αν ανήκετε στην κατώτερη ή μεσαία τάξη,
που έχει μικρό εισόδημα και πρέπει να παίρνει πιστωτικές κάρτες
και έντοκα δάνεια για να αγοράσει μία κατοικία,
τότε πληρώνετε τόκο στην τράπεζα
τον οποίο η ίδια έπειτα κυκλοφορεί και χρησιμοποιεί θεωρητικά
για να πληρώσει τα άτομα με την κλειστή κατάθεση του επιτοκίου 5%.
Ουσιαστικά αυτό που κάνει η τράπεζα είναι
να κλέβει από τους φτωχούς εργαζόμενους για να πληρώνει τους νωχελικούς πλούσιους.
Για να το θέσουμε απλά, η κοινωνική διαστρωμάτωση στον κόσμο σήμερα
συντηρείται και εξασφαλίζεται
από τους βασικούς μηχανισμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Πέρα απ' αυτό,
ας επιστρέψουμε στο θέμα του επονομαζόμενου «οικονομικού κύκλου».
Όταν προστίθεται χρήμα στην κυκλοφορία,
το χρήμα τυπικά χρησιμοποιείται για κάποιο λόγο.
Συχνά αυτοί οι λόγοι συμπεριλαμβάνουν το άνοιγμα μιας επιχείρησης, την αγορά κατοικίας,
.
την επένδυση στο χρηματιστήριο κλπ.
Αυτή η αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος συχνά ταυτίζεται με την αποκαλούμενη
«οικονομική ανάπτυξη» και συνεπώς την περίοδο ανόδου στον οικονομικό κύκλο.
Δυστυχώς, δεν είναι δυνατό να προστίθεται χρήμα επ' άπειρον στην οικονομία,
αφού το χρέος και ο πληθωρισμός που δημιουργούνται από την διαστολή
τελικά θα υπερκαλύψουν τα πλεονεκτήματα της ανάπτυξης.
Όταν αρχίζουν να εμφανίζονται προβλήματα μετά από περιόδους χρηματικής διαστολής
όπως υπερδιόγκωση χρεών, επιβραδύνοντας την επιθυμία των πολιτών να συνάψουν νέα δάνεια,
η κεντρική τράπεζα και οι κρατικές ρυθμιστικές αρχές
έχουν βασικά δύο επιλογές. Μπορούν είτε
να προσπαθήσουν να συνεχίσουν τη διαστολή τυπώνοντας περισσότερο χρήμα,
συνήθως μέσω της μείωσης των επιτοκίων και της τιμής της πίστωσης είτε
μπορούν να αφήσουν τη συστολή και επομένως την ύφεση
να κάνει τον κύκλο της, να ανεβάσουν τα επιτόκια
και να φτάσει τελικά η οικονομία σε μια ισορροπία.
Η ιστορία δείχνει ότι συνήθως γίνονται και τα δύο μαζί
με σκεπτικό το να αυξηθεί η ρευστότητα του χρήματος ώστε να ανακουφιστεί η οικονομική ύφεση.
Ο λόγος είναι απλός. Δεν είναι πολιτικά δημοφιλές
για την επικρατούσα τάξη το να υπάρχουν άνεργοι, φτωχοί πολίτες.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περιφρόνηση της ηγεσίας και σε αστάθεια.
Γι αυτό υπάρχει πάντα ένα παιχνίδι
καθησύχασης του κοινού με μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας
ώστε να αποφευχθεί η αποκάλυψη της αλήθειας για την εγγενή δυσλειτουργία
του ίδιου του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Το αποτέλεσμα της ανακούφισης της συστολής απλά καθυστερεί το αναπόφευκτο
και επειδή η αμερικανική κυβέρνηση έχει ανακουφίσει
σχεδόν κάθε περίοδο συστολής από την εποχή του Μεγάλου Κραχ (1929)
με το να θέτει περισσότερο χρήμα σε κυκλοφορία,
το σενάριο μιας μεγάλης καταστροφής παραμένει ανοιχτό - η μεγάλη συστολή -
κάτι που ίσως συμβαίνει τώρα.
Όπως σημειώθηκε νωρίτερα, δεν μπορεί να προστίθεται χρήμα στην οικονομία επ' άπειρον,
επειδή τα χρέη και ο πληθωρισμός που προκαλούνται από τη διαστολή
κάποια στιγμή θα γίνουν περισσότερα από τα οφέλη της ανάπτυξης.
Αυτό συμβαίνει τώρα σε τεράστια κλίμακα
και πιθανότατα καμία παρέμβαση για ανακούφιση της κρίσης δεν θα έχει αποτέλεσμα.
.
Γιατί; Κυρίως επειδή τα επίπεδα των χρέων είναι πάρα πολύ υψηλά.
Το συνολικό δημόσιο χρέος της αμερικανικής κυβέρνησης μαζί με το ιδιωτικό χρέος των πολιτών
ανέρχονταν σε περίπου 53 τρις δολάρια το 2007.
Το μέγεθος αυτού του χρέους είναι απλά παράλογο.
Η συνολική ποσότητα του χρήματος σε κυκλοφορία (Μ3) στις ΗΠΑ ήταν περίπου 12 τρις το 2007,
ενώ το ετήσιο ΑΕΠ ανερχόταν περίπου στα 14 τρις.
Δυστυχώς δεν μπορεί να κάνει και πολλά η αμερικανική κυβέρνηση
για να σταματήσει αυτή τη μεγάλη συστολή
αν εμμείνει στις αρχές του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Ακόμη και με την εισροή δεκάδων τρις δολαρίων,
δεν μπορεί να αντισταθμίσει την αστάθεια.
Επιπρόσθετα, αν δοκιμάσουν μια τέτοια αύξηση ρευστότητας,
το αποτέλεσμα απλώς θα μεγιστοποιήσει τον «στασιμοπληθωρισμό» που παρατηρούμε τώρα,
όπου πληθωρισμός και οικονομική στασιμότητα εμφανίζονται ταυτοχρόνως.
2. Η Απόλυτη Εκτόπιση των Εργατών
Ως απάντηση σε αυτά τα ζητήματα, πολύ συχνά
κάποιοι προτείνουν σαν λύση μια χρηματοπιστωτική μεταρρύθμιση.
Αυτές οι προτάσεις συχνά περιλαμβάνουν
επιστροφή στον κανόνα χρυσού, ποινικοποίηση των τόκων,
κλείσιμο της κεντρικής τράπεζας, επαναφορά του δικαιώματος
της εκτύπωσης χρήματος στην κυβέρνηση κλπ.
Παρόλο που αυτές οι μεταρρυθμίσεις και άλλες έχουν λογική βάση
σε κάποιο βαθμό, δεν αναγνωρίζουν ένα σχετικά άγνωστο
και ελάχιστα αναφερόμενο φαινόμενο που έχει επιταχυνθεί
από τον 20ο αιώνα και ακυρώνει σιγά-σιγά το ίδιο το χρηματικό σύστημα:
η αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού από μηχανήματα.
Στον πυρήνα του ίδιου του οικονομικού συστήματος
βρίσκεται ο μηχανισμός του εισοδήματος από την εργασία.
Ολόκληρο το οικονομικό μας σύστημα βασίζεται στο ότι τα ανθρώπινα όντα
πωλούν την εργασία τους σαν αγαθό στην ελεύθερη αγορά.
Αν οι άνθρωποι δεν έχουν την δυνατότητα να δουλεύουν για την επιβίωσή τους,
τότε το χρηματικό σύστημα όπως το γνωρίζουμε σήμερα είναι τελειωμένο.
Κανείς δεν μπορεί να αγοράζει αγαθά αν δεν βγάζει λεφτά.
Οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να παράγουν αν ο καταναλωτής
δεν διαθέτει αγοραστική δύναμη να αγοράσει οτιδήποτε.
Ο John Maynard Keynes σημείωσε απαξιωτικά τα εξής:
«Πάσχουμε από μια νέα αρρώστια
την οποία ίσως κάποιοι ακροατές δεν έχουν ακούσει ακόμη,
αλλά θα την ακούσουν πολλές φορές στο μέλλον.
Ονομάζεται τεχνολογική ανεργία.
Αυτό σημαίνει ανεργία λόγω της εφεύρεσης
μέσων που μειώνουν την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία, με ρυθμό ταχύτερο
από τη δυνατότητα εύρεσης νέων επαγγελμάτων».
Ενώ οι πολιτικοί, οικονομικοί και συνδικαλιστικοί ηγέτες μαλώνουν
για τους λόγους που νομίζουν ότι προκαλούν
την αυξανόμενη ανεργία στον κόσμο,
όπως η μετατόπιση επιχειρήσεων στο εξωτερικό ή η εργασία μεταναστών,
η πραγματική αιτία δεν αναφέρεται στο δημόσιο διάλογο
και αυτή δεν είναι άλλη από την τεχνολογική ανεργία.
Αφού ο καπιταλισμός είναι χτισμένος επάνω στην λογική
της μείωσης του κόστους και της μεγιστοποίησης του κέρδους,
η ροπή προς την αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας, όπου αυτό είναι δυνατόν,
από μηχανές είναι μια φυσιολογική εξέλιξη της βιομηχανίας.
Εξάλλου, η μηχανή δεν χρειάζεται διαλείμματα,
δεν χρειάζεται ασφάλιση ή προνόμια
και δεν είναι μέλος κάποιου απαιτητικού συνδικάτου.
Μια ματιά στα ιστορικά στατιστικά της ιστορίας της εργασίας στις ΗΠΑ ανά τομέα
δείχνει αναμφισβήτητα μια τάση αντικατάστασης των ανθρώπων από μηχανές.
Στον γεωργικό τομέα σχεδόν όλη η παραδοσιακή διαδικασία παραγωγής
γίνεται πλέον από μηχανές. Για παράδειγμα
το 1949 οι μηχανές πραγματοποιούσαν το 6% της συλλογής βαμβακιού στον Νότο.
Μέχρι το 1972, 100% της συλλογής βαμβακιού γινόταν από μηχανές.
Το 1860, το 60% της Αμερικής δούλευε στην γεωργία
ενώ σήμερα είναι λιγότερο από 3%.
Όταν την δεκαετία του 1950 ο αυτοματισμός χτύπησε την αμερικανική βιομηχανική παραγωγή,
1,6 εκατομμύρια θέσεις χειρωνακτικής εργασίας χάθηκαν μέσα σε 9 χρόνια.
Το 1950, το 33% όλων των εργατών στις ΗΠΑ δούλευε στην βιομηχανία
ενώ μέχρι το 2002 το ποσοστό είχε πέσει στο 10%.
Η αμερικανική βιομηχανία ατσαλιού από το 1982 έως το 2002
αύξησε την παραγωγή της από 77 σε 120 εκατομμύρια τόνους,
ενώ οι εργάτες σε αυτό τον κλάδο μειώθηκαν από 289.000 σε μόνο 74.000.
Το 2003 έγινε μια μελέτη για τις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου
για την περίοδο από το 1995 ως το 2002
και διαπιστώθηκε ότι χάθηκαν 31 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στη βιομηχανία
ενώ η παραγωγή αυξήθηκε κατά 30%.
Αυτή η εικόνα αύξησης της παραγωγικότητας και του κέρδους
μαζί με την μείωση των εργαζομένων είναι ένα νέο
και ισχυρό φαινόμενο, που δεν φαίνεται ν' αλλάζει σύντομα.
Έτσι αναπόφευκτα αναδύεται το ερώτημα: «Που πήγαν όλες αυτές οι θέσεις εργασίας;»
Στον τομέα υπηρεσιών.
Από το 1950 ως το 2002 το ποσοστό των Αμερικανών που εργάζονταν
στις βιομηχανίες υπηρεσιών ανέβηκε από το 59% στο 82%.
Τα τελευταία 50 χρόνια ο τομέας υπηρεσιών απορροφούσε
τις απώλειες θέσεων εργασίας από την γεωργία και την βιομηχανία.
Δυστυχώς αυτό το μοτίβο επιβραδύνεται ταχύτατα,
αφού ο αυτοματισμός μέσω υπολογιστών αρχίζει να κυριαρχεί και εκεί.
Από το 1983 ως το 1993 οι τράπεζες μείωσαν κατά 37% τους ταμίες τους
και μέχρι το 2000 το 90% όλων των πελατών των τραπεζών
εξυπηρετούνταν από αυτόματες ταμειακές μηχανές (ΑΤΜ).
Οι τηλεφωνήτριες έχουν σχεδόν εξολοκλήρου αντικατασταθεί
από ηλεκτρονικά συστήματα αυτόματων τηλεφωνητών.
Υπάλληλοι ταχυδρομείων αντικαθίστανται από μηχανές αυτοεξυπηρέτησης,
ενώ ταμίες αντικαθίστανται από ηλεκτρονικά κιόσκια.
Δεν υπάρχει κανένας τομέας υπηρεσιών που να μην έχει επηρεαστεί
από την ηλεκτρονική αυτοματοποίηση.
Ο οικονομολόγος Stephen Roach είχε προειδοποιήσει:
«Ο τομέας υπηρεσιών δεν είναι πια
η ασταμάτητη μηχανή δημιουργίας θέσεων εργασίας για την Αμερική».
Λαμβάνοντας υπόψην τα παραπάνω, πού είναι ο νέος τομέας
που θα απασχολήσει όλους τους εκτοπισμένους εργάτες; Δεν υπάρχει.
Παρότι οι οικονομολόγοι αγωνίζονται να δημιουργήσουν νέα μοντέλα
για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της καλπάζουσας ανεργίας,
οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται τι είναι πραγματικά αναγκαίο
ώστε να αποφευχθεί η ολική κατάρρευση της κοινωνίας.
Η λύση δεν βρίσκεται στην προσπάθεια να λυθούν τα προβλήματα που έχουν βγει στην επιφάνεια,
αλλά αντιθέτως ήρθε ο καιρός να υπερβούμε ολόκληρο το σύστημα.
Διότι το σύστημα της χρηματικής συναλλαγής και ο ίδιος ο καπιταλισμός
είναι πλέον εξολοκλήρου ξεπερασμένα μπροστά στην τεχνολογική δημιουργικότητα.
Αν οι άνθρωποι δεν έχουν δουλειές, δεν μπορούν να υποστηρίξουν την οικονομία
κάνοντας αγορές.
Το γεγονός αυτό είναι η ύστατη απόδειξη
ότι το υπάρχον σύστημα είναι πλέον ξεπερασμένο και αν θέλουμε
να αποτρέψουμε εξεγέρσεις στους δρόμους και φτώχεια σε πρωτόγνωρα επίπεδα,
πρέπει να αναθεωρήσουμε τις παραδοσιακές μας αντιλήψεις
για το πώς λειτουργεί η κοινωνία στη βάση της.
Απαιτούμε ένα νέο κοινωνικό σύστημα
που θα είναι εκσυγχρονισμένο με τις σύγχρονες γνώσεις και μεθόδους.
Μέρος 2: Τι Είναι Πραγματικά Σημαντικό;
.
Σε αυτό το μέρος θα συζητήσουμε για την ιδέα του φυσικού νόμου
δίνοντας έμφαση στη συμβιωτική και αναδυόμενη φύση
του φυσικού κόσμου, θα αναλύσουμε την επιστημονική μέθοδο,
η οποία είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος λήψης αποφάσεων που έχουμε σήμερα
και θα δούμε την πολύ σημαντική έννοια της «δυναμικής ισορροπίας»,
η οποία αποτελεί το βασικότερο οικολογικό παράγοντα για την επιβίωσή μας.
Επίσης θα δείξουμε πώς μέσω της ευφυούς χρήσης της τεχνολογίας
και της προληπτικής διαχείρισης των πόρων, έχουμε περισσότερα απ΄όσα χρειαζόμαστε
για να μοιραστούμε σε αυτόν τον πλανήτη και να δημιουργήσουμε μια αφθονία πρόσβασης
για όλους τους ανθρώπους του κόσμου.
Ο Φυσικός Νόμος
Στο σύστημά μας υπάρχει γενικά πολύς αντιπερισπασμός.
Δηλαδή, τα βασικά στοιχεία της ζωής έχουν χαθεί
.
σε έναν κυκεώνα κοινωνικών, επαγγελματικών και οικονομικών υποχρεώσεων,
πολλές από τις οποίες είναι σε μεγάλο ποσοστό τεχνητές.
Για παράδειγμα, η ανάγκη για χρήμα και εισόδημα
βάζει τον άνθρωπο σε μια θέση όπου οι επιλογές είναι πολύ περιορισμένες.
Συνήθως, οι διαθέσιμες δουλειές δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά ενδιαφέροντα
των ατόμων ούτε στα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας ως σύνολο.
Αν εξετάζαμε τα επαγγέλματα που υπάρχουν σήμερα,
θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι η πλειοψηφία τους δεν εξυπηρετούν
άλλο σκοπό από την διαιώνιση της κυκλικής κατανάλωσης
για να λειτουργήσει η οικονομία.
Αυτή η αυθαιρεσία αποτελεί
μια πελώρια σπατάλη ζωής και φυσικών πόρων.
Συνεπώς, ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα
δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εργοστάσιο παραγωγής
ανθρώπων για προκαθορισμένους εργασιακούς ρόλους.
Αυτό το στοιχείο της ανθρώπινης ζωής είναι τόσο παραδοσιακά ριζωμένο
ώστε πολλοί νομίζουν ότι το να έχεις δουλειά είναι κάποιο
ανθρώπινο ένστικτο.
Ακόμη και οι γονείς ασυναίσθητα ρωτούν τα παιδιά τους
«τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»
λες και πρέπει να επιλέξουν μόνο ένα πράγμα.
Αφήνοντας στην άκρη τα παραδοσιακά μοντέλα συμπεριφοράς της κοινωνίας
για μια στιγμή,
ας αναρωτηθούμε λίγο τι είναι πραγματικά σημαντικό.
Ας θέσουμε την εξής ερώτηση: «Ποιες είναι οι σχεδόν εμπειρικές πτυχές της φύσης
και τι μας διδάσκει η κατανόησή τους όσον αφορά
το πώς πρέπει να είναι η διαγωγή μας σε αυτό τον πλανήτη;»
Φυσικός Νόμος 1
Κάθε άνθρωπος χρειάζεται επαρκή διατροφή, καθαρό αέρα και καθαρό νερό
και επομένως θα πρέπει να σέβεται τις συμβιωτικές
περιβαλλοντικές διαδικασίες που σχετίζονται με αυτές τις ανάγκες.
Οι περισσότεροι σήμερα δεν καταλαβαίνουν ή δεν λαμβάνουν υπόψην
τη συσχέτιση της φύσης με την αλληλουχία των διαδικασιών
από την οποία προέρχονται τα τρόφιμα μας, ο αέρας και το νερό.
Αν αντιθέτως αναγνωρίσουμε, εξετάσουμε και μάθουμε από αυτές τις διεργασίες,
μια λογική σειρά από συλλογισμούς, σε συνδυασμό με προτεινόμενα συμπεράσματα,
θα μας οδηγήσει σε πιο κατάλληλες ανθρώπινες συμπεριφορές
οι οποίες θα βοηθήσουν στην κάλυψη των αναγκών μας.
Για παράδειγμα, το νερό και ο αέρας είναι από τη φύση τους άφθονοι πλανητικοί πόροι
που απαιτούν από εμάς, τον ανθρώπινο πληθυσμό,
να τους διατηρούμε και να προστατεύουμε τις πηγές τους.
Δυστυχώς, το παρορμητικό και στενόμυαλο κερδοσκοπικό μας σύστημα
έχει φέρει το πόσιμο νερό σε κρίσιμη κατάσταση σπανιότητας,
αφού οι βιομηχανές συνεχίζουν να μολύνουν το νερό με κάθε ευκαιρία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο, περίπου 3 εκατομμύρια τόνοι τοξικά χημικά
απελευθερώνονται κάθε χρόνο στο περιβάλλον
συντελώντας σε γεννητικές βλάβες, δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος,
καρκίνο και πολλά άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.
Η συμβιωτική σχέση των φυσικών διαδικασιών έχει ένα ενσωματωμένο
πλαίσιο αναφοράς, το οποίο γίνεται προσβάσιμο αν κατανοήσουμε
πώς ο κόσμος πραγματικά λειτουργεί, μέσω επιστημονικής έρευνας.
Πολύ απλά, η συμπεριφορά μας πρέπει να καθοδηγείται από την προτεραιότητα
της αναζήτησης της μέγιστης βελτιστοποίησης των καταστάσεων
οι οποίες διατηρούν και μεγιστοποιούν την αφθονία
και την ποιότητα των αναγκαίων προς το ζην.
Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει.
Η πραγματικότητα είναι πως η βιωσιμότητά μας απειλείται σοβαρά
από τις μεθόδους που χρησιμοποιούμε.
Το χρηματοπιστωτικό σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί με γνώμονα
το βραχυπρόθεσμο κέρδος εις βάρος της μακροπρόθεσμης καταστροφής.
Σύμφωνα με το φυσικό νόμο, χρειαζόμαστε υψηλής ποιότητας αέρα, τρόφιμα και νερό για να ζήσουμε.
.
Επομένως, πρέπει να ξεπεράσουμε κάθε πρακτική που διαταράσσει
ή που δημιουργεί την τάση για διατάραξη
των συμβιωτικών περιβαλλοντικών διαδικασιών
που καλύπτουν τις ανάγκες μας.
Αν δεν το κάνουμε, οι επιπτώσεις της παραβίασης αυτού του νόμου
μπορεί να μας φέρουν, περιβαλλοντολογικά, σε ένα σημείο δίχως επιστροφή και ως συνέπεια
η ίδια η επιβίωση του ανθρώπινου γένους να τίθεται εν αμφιβόλω.
Φυσικός νόμος 2: Η μόνη σταθερά είναι η αλλαγή
και οι ανθρώπινες κατανοήσεις βρίσκονται πάντα σε κατάσταση μεταβολής.
Δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να υποστηρίζει την ιδέα ότι
οτιδήποτε δεχόμαστε σήμερα ως αληθές θα διατηρήσει την ακεραιότητα του αύριο.
Ενώ κάποια φυσικά φαινόμενα μπορεί να δείχνουν σχεδόν εμπειρικά
σύμφωνα με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα,
οι λεπτομέρειες της κάθε έννοιας πάντοτε θα αλλάζουν,
διότι τα όργανα και οι μέθοδοι της ανάλυσης συνεχώς εξελίσσονται
και ευελπίστως, βελτιώνονται.
Με τα λόγια του C.J. Keyser:
«Η απόλυτη βεβαιότητα είναι προνόμιο των αμόρφωτων μυαλών και των φανατικών».
Ένα πρόχειρο βλέμμα σε κοινώς αποδεκτές ιστορικές αντιλήψεις
όπως ότι η γη είναι επίπεδη και ότι ο ήλιος κινείται γύρω από την γη,
μας διδάσκει ότι η διανοητική αλλαγή είναι διαρκής
και συνεπώς ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι όσο πιο ανοιχτοί γίνεται σε νέες πληροφορίες
ακόμη και αν αυτό αμφισβητεί την αίσθηση της ταυτότητας του εκάστοτε ατόμου.
Οτιδήποτε σκεφτόμαστε και γνωρίζουμε είναι απλώς πιθανότητες
και χάρη στις μοντέρνες μεθόδους ανάλυσης οι οποίες
αποδεδειγμένα έχουν μακροπρόθεσμα θετικά οφέλη για την κοινωνία
μπορούμε πλέον να κατηγοριοποιήσουμε τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις μας
σε μια κινητή κλίμακα, που κυμαίνεται από τις λιγότερο πιθανές στις περισσότερο πιθανές.
Αυτό δεν είναι βασισμένο στην ανθρώπινη γνώμη ή στην υποκειμενικότητα
αλλά σε απτή ανατροφοδότηση από τον φυσικό κόσμο.
Έτσι φτάνουμε στην επιστημονική μέθοδο.
Η φύση έχει τους δικούς της κανόνες
και δεν αναγνωρίζει ούτε νοιάζεται
γι' αυτό που εσύ ή κάποιος άλλος θέλει να πιστεύει ότι είναι αλήθεια.
Με βάση αυτό το γεγονός, είναι προς το συμφέρον μας
να μαθαίνουμε και να συμμορφωνόμαστε με τη φύση όσο καλύτερα μπορούμε.
Η καλύτερη γνωστή μέθοδος για την ανακάλυψη και εφαρμογή
των κανόνων της φύσης ονομάζεται «επιστημονική μέθοδος».
Η επιστημονική μέθοδος έχει βασικά τρία στάδια:
πρώτον, αναγνώριση μιας νέας ιδέας ή νέου προβλήματος που πρέπει να λυθεί,
δεύτερον, χρήση λογικού συλλογισμού για τη δημιουργία μιας υπόθεσης
λαμβάνοντας υπόψην όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες
και τέλος, δοκιμή της υπόθεσης
στο φυσικό κόσμο μέσω της παρατήρησης.
Η επιστημονική μέθοδος έρευνας επέτρεψε στο ανθρώπινο είδος
να αποκτήσει κατανόηση για τον εαυτό του και για το φυσικό κόσμο.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, η μέθοδος αυτή βρίσκεται ουσιαστικά πίσω από κάθε εξέλιξη
που έχει βελτιώσει τη ζωή του ανθρώπινου είδους.
Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι στο ρομαντικό μας κόσμο συνεχίζουν
να βλέπουν την επιστήμη ως ένα σκληρό και άκαρδο μέσο
παραθέτοντας εκτρώματα βασισμένα σε διαταραγμένες ανθρώπινες αξίες,
όπως η ατομική βόμβα, για να αντικρούσουν την επιστημονική νοοτροπία.
Στην πραγματικότητα, η επιστήμη και η τεχνολογία είναι μόνο εργαλεία και όπως καθετί άλλο
μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε δημιουργικά είτε καταστρεπτικά.
Αυτό είναι δική μας επιλογή.
Δυναμική Ισορροπία
Μια δυναμική ισορροπία εμφανίζεται
όταν δύο ή περισσότερες αντικρουόμενες διαδικασίες προχωρούν με τον ίδιο ρυθμό.
Στο φυσικό κόσμο υπάρχει μια ισορροπία που
επιτάσσει σε κάποιο επίπεδο ποιες είναι οι πιθανότητες
να επιζήσουν αυτοί οι οργανισμοί που αξιοποιούν τους διαθέσιμους πόρους.
Όσον αφορά τον πλανήτη μας, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε αυτό
«φέρουσα ικανότητα» της Γης.
Η ανθρώπινη διαχείριση της δυναμικής ισορροπίας αυτού του πλανήτη,
η οποία είναι η πιο σημαντική αρχική μεταβλητή όσον αφορά
τη διαχείριση της ίδιας της κοινωνίας, μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν αντιληφθούμε
ποια είναι η πραγματική φέρουσα ικανότητα της Γης.
Οι ανάγκες του ανθρώπινου πληθυσμού πρέπει να είναι σε ισορροπία
με τους φυσικούς πόρους του πλανήτη.
Με βάση αυτά, ας εξετάσουμε τώρα τι γνωρίζουμε
ή τι μπορούμε να συνάγουμε για τους διαθέσιμους πλανητικούς πόρους.
Τα θεμελιώδη στοιχεία της κοινωνίας αποτελούνται από τα παρακάτω:
ενέργεια, βιομηχανικές και τεχνολογικές πρώτες ύλες,
τρόφιμα, αέρας και νερό.
Η ενέργεια είναι σήμερα ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας.
Είναι ένας από τους κρισιμότερους παράγοντες για την λειτουργία ολόκληρης της κοινωνίας.
Η εποχή του πετρελαίου και των ορυκτών καυσίμων
μαζί με την επακόλουθη ρύπανση φτάνει στο τέλος της.
Δεν υπάρχει πια κανένας απολύτως λόγος να καίμε ορυκτά καύσιμα
πέρα από τα κερδοσκοπικά ιδιωτικά συμφέροντα
τα οποία εμποδίζουν τις νέες καθαρές ενεργειακές προοπτικές.
Μην ξεχνάτε, το τελευταίο πράγμα που θέλει η βιομηχανία ενέργειας είναι η αφθονία,
γιατί αυτό σημαίνει απώλεια κέρδους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Μία από τις σημαντικότερες πηγές ενέργειας που μπορεί να αναγνωριστεί σήμερα
είναι η γεωθερμική ενέργεια.
Σύμφωνα με μια έκθεση του 2006 από το ΜΙΤ,
σχεδόν 2.000 ZetaJoules ενέργειας μπορούν να παραχθούν από αυτή την ενέργεια παγκοσμίως.
Η συνολική κατανάλωση ενέργειας όλων των χωρών στον κόσμο
είναι μόνο μισό ZetaJoule τον χρόνο!
Αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια που χρειάζεται ο πλανήτης για περίπου 4.000 χρόνια
μπορεί να παραχθεί άμεσα μόνο από αυτό το μέσο ενέργειας.
Όσον αφορά την αιολική ενέργεια, μια μελέτη του 2005 από το πανεπιστήμιο Stanford
που δημοσιεύθηκε στο Journal Of Geophysical Research βρήκε ότι
αν αξιοποιούσαμε μόνο το 20% των δυνατοτήτων της αιολικής ενέργειας του πλανήτη,
θα καλύπταμε τις ενεργειακές ανάγκες όλου του κόσμου.
Όσον αφορά την ηλιακή ενέργεια,
η ηλιακή ακτινοβολία που χτυπά την επιφάνεια της Γης κάθε χρόνο
είναι 10.000 φορές μεγαλύτερη από την ετήσια κατανάλωση ενέργειας του πλανήτη μας.
Από απλά φωτοβολταϊκά πάνελ
που μπορούν να συλλέξουν ενέργεια σε μπαταρίες για προσωπική χρήση
μέχρι τα ευρείας κλίμακας ηλιακά εργοστάσια,
βλέπουμε ότι συνεχώς αναδύεται νέα τεχνολογία
η οποία βελτιώνει κατά πολύ αυτές τις δυνατότητες.
Λιγότερο γνωστή είναι η παλιρροϊκή ενέργεια,
η οποία παράγεται από τις παλιρροϊκές μεταβολές των ωκεανών.
Με την εγκατάσταση τουρμπίνων που συλλαμβάνουν αυτή την κίνηση παράγεται ενέργεια.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, 42 τόποι έχουν σημειωθεί ως κατάλληλοι,
επομένως μπορούμε να προβλέψουμε ότι το 34% της ενέργειας της Μεγάλης Βρετανίας
θα μπορούσε να παραχθεί μόνο από την παλιρροϊκή ενέργεια.
Ωστόσο, η αποτελεσματική κυματική ενέργεια
που παράγει ενέργεια από τις επιφανειακές κινήσεις του ωκεανού
υπολογίζεται ότι έχει μια παγκόσμια δυναμική
για 80.000 τεραβατώρες το χρόνο.
Αυτό σημαίνει ότι το 50% όλης της πλανητικής ενεργειακής ανάγκης
θα μπορούσε να παραχθεί μόνο από αυτό το μέσο ενέργειας.
Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις δυνατότητες,
είναι προφανές ότι η ενέργεια είναι πραγματικά άφθονη σε αυτόν τον πλανήτη.
Ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι σήμερα νομίζουν ότι δεν είναι αρκετή
είναι λόγω της στρατηγικής τάσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος
να δημιουργεί σπανιότητα.
Η επόμενη ερώτηση είναι αν είναι αρκετές οι βιομηχανικές πρώτες ύλες.
Μπορούν οι πρώτες ύλες που προσφέρει η γη,
όπως το ξύλο, ο σίδηρος, το αλουμίνιο κτλ,
να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του παγκόσμιου πληθυσμού;
Τα παγκόσμια αποθέματα ορυκτών μετριούνται σήμερα
μέσω της συνολικής εμπορικής παραγωγής.
Δυστυχώς όμως αυτό δεν δίνει μια καθαρή εικόνα για το τι είναι διαθέσιμο.
Ενώ κάποια φυσικά στοιχεία και ορυκτά βρίσκονται σε αφθονία,
όπως η σιλικόνη, το αλουμίνιο και ο σίδηρος,
άλλα φαίνεται να τελειώνουν,
όπως ο χαλκός, ο μόλυβδος, ο ψευδάργυρος, ο χρυσός και το ασήμι.
Απ' ό,τι γνωρίζουμε, δεν έχει γίνει ποτέ μια πλήρης γεωλογική καταγραφή
όλων των ορυκτών και στοιχείων της Γης αλλά μόνο τοπικές (έρευνες).
Αυτό πρέπει να γίνει στο μέλλον ώστε να έχουμε επίγνωση
της έμφυτης δυναμικής ισορροπίας.
Υπάρχουν ουσιαστικά τρία απαραίτητα συστατικά
για να κατανοήσουμε τη φέρουσα ικανότητα της Γης:
1) Να ξέρουμε ακριβώς τι έχει η Γη
όσον αφορά τα συστατικά στοιχεία και τις πρώτες ύλες.
2) Να ξέρουμε κατά πόσο μπορεί η τεχνολογία να δημιουργήσει συνθετικά υποκατάστατα
συγκεκριμένων στοιχείων και υλικών.
3) Να φτιάξουμε την κοινωνία έτσι ώστε να οργανώνει και να διαχειρίζεται τη χρήση των φυσικών της πόρων.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει
είναι μια πλήρης καταγραφή όλων των πλανητικών πόρων.
Αυτό θα μας δώσει σημαντικές πληροφορίες για το πώς θα συνεχίσουμε τη δράση μας.
Για παράδειγμα, αν έχουμε περίπου 4 στρέμματα γης και θέλουμε να καλλιεργήσουμε τρόφιμα,
πρέπει πρώτα να ελέγξουμε το έδαφος
για να καταλάβουμε τις ιδιότητες του.
Αυτή η πληροφορία θα έχει άμεση σχέση με το τι μπορούμε να καλλιεργήσουμε.
Κατά κάποιο τρόπο, αυτό θα μας φανερώσει την φέρουσα ικανότητα της συγκεκριμένης έκτασης.
Όσον αφορά τις σπάνιες πρώτες ύλες,
είναι σημαντικό να προσπαθούμε πάντα να βρίσκουμε υποκατάστατα.
Για πολλά σπάνια βιομηχανικά μέταλλα σήμερα
έχουν βρεθεί συνθετικά υποκατάστατα
και η βαρύτητα που πρέπει να δίνεται στην επιστημονική λύση τέτοιων προβλημάτων
είναι πολύ μεγάλη.
Έχοντας λάβει αυτά υπόψην,
πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η σπανιότητα των περισσοτέρων πρώτων υλών
είναι τόσο σημαντική όσο και η εργασία που χρειάζεται
για να βρεθούν υποκατάστατα ή άλλες λύσεις.
Πιο σημαντικό από τα υποκατάστατα και τις λύσεις
είναι η ίδια η φύση της χρήσης των πλανητικών μας πόρων.
Η παραγωγικότητα σήμερα είναι εκπληκτική σε σχέση με το παρελθόν.
Με τη χρήση της τεχνολογίας είμαστε σε θέση να παράγουμε περισσότερα
με πολύ λιγότερους ανθρώπους και σε πολύ λιγότερο χρόνο από ποτέ.
Εξαιτίας όμως του κερδοσκοπικού συστήματος,
υπάρχουν χιλιάδες παραγωγοί που παράγουν τα ίδια πράγματα,
καθώς ανταγωνίζονται για το μερίδιό τους στην αγορά.
Όπως προαναφέρθηκε, όλοι λειτουργούν στο πλαίσιο ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος
που ανταμείβει την σπανιότητα, την προγραμματισμένη βραχυβιότητα,
την σπατάλη, τη ρύπανση και την πολλαπλότητα.
Η πραγματική αιτία της σπανιότητας στον πλανήτη
δεν είναι τόσο οι διαθέσιμοι πόροι
όσο ο σπάταλος και εκμεταλλευτικός τρόπος συμπεριφοράς μας.
Δεν δίνουμε προσοχή στη συντήρηση των πόρων
ή τη στρατηγική χρήση τους πριν να είναι αργά.
Σε μια πιο λογική κοινωνία, οι πρώτες ύλες του πλανήτη θα υπολογίζονταν,
η βιομηχανία θα οργανωνόταν σαν σύνολο
ώστε να παράγει με βάση το τι είναι διαθέσιμο
και κάθε προϊόν θα σχεδιαζόταν με τρόπο ώστε να διαρκεί όσο περισσότερο γίνεται,
με αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγή και επομένως την εξοικονόμηση και διατήρηση των πόρων.
Όσον αφορά την παραγωγή τροφίμων και τη διαφύλαξη νερού,
τα ίδια προβλήματα του συστήματος όπως η ρύπανση,
οι διαδικασίες μείωσης κόστους και η σπανιότητα παίζουν κάποιο ρόλο.
Το νερό καλύπτει το 70% της επιφάνειας της Γης.
Τεχνολογικές εξελίξεις όπως η διαδικασία αφαλάτωσης
μπορούν να παράγουν πόσιμο νερό
από τη θάλασσα και από υφάλμυρες πηγές με τη μέθοδο αντίστροφης όσμωσης.
Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα που δείχνει πως η τεχνολογία είναι τόσο σημαντική
για τη διαχείριση των πόρων όσο και οι ίδιοι οι πόροι.
Η πεποίθηση ότι το πόσιμο νερό είναι σπάνιο ισχύει μόνο στα στενά πλαίσια
των μεθόδων που χρησιμοποιούμε σήμερα, σε συνδυασμό βέβαια
με την τεράστια βιομηχανική ρύπανση που συντελείται καθημερινά.
Η παραγωγή τροφίμων επίσης εξελίσσεται μέσω της τεχνολογικής γκάμας
δημιουργώντας πολλές νέες μεθόδους καλλιέργειας.
Για παράδειγμα, κακομεταχειριζόμαστε την επιφάνεια της Γης
και διαβρώνουμε το πολύτιμο επιφανειακό έδαφος μέσω αδιάφορων αγροτικών μεθόδων.
Σύμφωνα με κάποιες εκθέσεις, χάνουμε το επιφανειακό έδαφος με ρυθμό 1% το χρόνο
ενώ η εθνική ακαδημία επιστημών έχει υπολογίσει
ότι η καλλιεργήσιμη γη των ΗΠΑ διαβρώνεται τουλάχιστον 10 φορές ταχύτερα
απ' ό,τι χρειάζεται για να ανανεωθεί το χαμένο έδαφος.
Ευτυχώς όμως οι επιστήμονες επινόησαν μια νέα μορφή καλλιέργειας χωρίς έδαφος
που λέγεται «υδροπονία».
Αυτό το νέο αποτελεσματικό μέσο προσφέρει μια πλειάδα επιλογών στην ανθρωπότητα
όχι μόνο για να επανορθώσουμε για τη ζημιά που έχουμε κάνει
αλλά και για να επεκτείνουμε τις δυνατότητες του τόπου και του τρόπου της καλλιέργειας τροφής.
Με την υδροπονική καλλιέργεια θα μπορούσαμε θεωρητικά
να παράγουμε τρόφιμα στη μέση της ερήμου με την κατάλληλη άρδευση
ή αντλώντας νερό από τον υδροφόρο ορίζοντα.
Η ουσία είναι ότι τα τρόφιμα, ο αέρας και το νερό
είναι όσο σπάνια αποφασίσουμε εμείς ότι είναι.
Αν δράσουμε ευφυώς και στρατηγικά
με τις παραγωγικές και προστατευτικές μεθόδους μας
εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τις επιστημονικές ανακαλύψεις που μεγιστοποιούν
τις παραγωγικές μας δυνατότητες και μειώνουν την σπατάλη και την αναποτελεσματικότητα,
μπορούμε εύκολα να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες όλου του πληθυσμού.
Τα φτωχά παιδιά δεν πεινάνε
λόγω έλλειψης διαθέσιμων τροφίμων.
Η έλλειψη της αγοραστικής τους δύναμης και όχι η σπανιότητα τροφίμων
είναι που προκαλεί εκατομμύρια αχρείαστους θανάτους το χρόνο.
Τα Μέσα για την Κοινωνική Εξέλιξη
Σε αυτό το μέρος θα ασχοληθούμε πιο συγκεκριμένα
με αυτά που θέλουμε και χρειαζόμαστε πραγματικά σε αυτόν τον κόσμο.
Τι έχει αξία για τη ζωή μας;
Ενώ υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις σε αυτό το θέμα,
οι περισσότεροι άνθρωποι θα επιθυμούσαν να έχουν καθαρό αέρα και νερό,
θρεπτικά τρόφιμα, υλική αφθονία, γρήγορη, καθαρή και αποτελεσματική μετακίνηση,
ουσιώδη μόρφωση, δημόσια περίθαλψη υγείας, έλλειψη πολέμων,
περιβάλλον που μας δίνει τη δυνατότητα να βελτιώνουμε σταθερά τις ικανότητες μας,
ανθρώπινη επεκτασιμότητα, μείωση του άγχους και μείωση της εγκληματικότητας.
Θα θεωρήσουμε αυτές τις αναγκαιότητες και προσδοκίες ως στόχους μας.
Έχοντας επισημάνει τους βασικούς στόχους μας, πρέπει να σκεφτούμε
τις μεθόδους που χρειάζονται για να επιτύχουμε αυτούς τους στόχους.
Αναμφίβολα, η επιστημονική μέθοδος είναι το πιο ισχυρό εργαλείο που διαθέτουμε.
Η παρατήρηση, η λογική και η δοκιμή έχουν εδώ και καιρό παραμερίσει
την πρόληψη, τη διαίσθηση και τη μεταφυσική.
Με τα λόγια του Karl Pearson:
«Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος στην αλήθεια
ούτε άλλη οδός για την απόκτηση γνώσης του σύμπαντος
εκτός από την οδό της επιστημονικής μεθόδου».
Η ευφυής χρήση των μεθόδων της επιστήμης μας χάρισε
σχεδόν όλα όσα μας βοηθούν καθημερινά στη ζωή μας.
Η εφαρμογή της επιστήμης στην κοινωνική οργάνωση σαν σύνολο
είναι το επόμενο βήμα στην εξέλιξή μας.
Επιπλέον, για την πλήρη αξιοποίηση της επιστημονικής μεθόδου
θα χρειαστούμε εργαλεία που θα κάνουν τις φυσικές ανάγκες μας πραγματικότητα.
Αυτά τα φυσικά εργαλεία έρχονται με τη μορφή της τεχνολογίας.
Από ένα απλό σφυρί ως ένα πλήρες αυτοματοποιημένο εργοστάσιο παραγωγής,
η τεχνολογική εφευρετικότητα συνεχίζει να διευκολύνει τις μεθόδους παραγωγής
ενώ συνεχίζει παράλληλα να κάνει εφικτά αυτά που κάποτε φαίνονταν ανέφικτα.
Η ιστορία της τεχνολογίας έχει δείξει μια τρομερή επιταχυνόμενη ανάπτυξη.
Μαζί με την επιστημονική μέθοδο σκέψης
τα τεχνολογικά εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας μπορούν
ν' αλλάξουν δραματικά την ανθρωπότητα με τρόπους
που οι περισσότεροι θεωρούν πολύ καλούς για να είναι αληθινοί.
Για παράδειγμα, αν δείχναμε ένα κινητό τηλέφωνο σε ένα άνθρωπο του 12ου αιώνα,
προφανώς θα κλονιζόταν, επειδή δεν θα μπορούσε να συλλάβει νοητικά αυτό το «μαγικό» όργανο.
Η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίζουν να διαψεύδουν παλαιότερες εικασίες
για τις δυνατότητες που υπάρχουν και θα συνεχίζουν να το κάνουν.
Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως οτιδήποτε μας επιφυλάσσει το μέλλον
από τεχνολογικής άποψης, θα μοιάζει αδύνατο
και γελοίο από την σκοπιά των σημερινών αντιλήψεων και μεθόδων.
Ας επιστρέψουμε στο γενικότερο θέμα μας. Τα 3 χαρακτηριστικά
της προσωπικής και κοινωνικής εξέλιξης είναι συνεπώς
οι στόχοι μας, η μέθοδος σκέψης και τα εργαλεία που χρειάζονται για να πραγματωθούν οι στόχοι μας.
Ορίζουμε τους στόχους με βάση τις αξίες μας,
χρησιμοποιούμε την επιστημονική μέθοδο για να δημιουργήσουμε υποθέσεις και να λύσουμε προβλήματα
και αξιοποιούμε την τεχνολογία για να κάνουμε τους στόχους μας πραγματικότητα.
Μέρος Τρίτο: Μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους.
Σε αυτό το μέρος θα ασχοληθούμε με το Venus Project
και το νέο κοινωνικό σύστημα που υποστηρίζει, με ονομασία
«Οικονομία Βασισμένη Στους Πόρους».
Θα περιγράψουμε τις αρχές του σε σχέση με την βιομηχανία και το εργατικό δυναμικό
συζητώντας ιδιαίτερα το ρόλο της τεχνολογίας και της αυτοματοποίησης,
απομονώνοντας ταυτόχρονα τα πέντε πιο σημαντικά βήματα για την επίτευξη
των πιο αποτελεσματικών και αποδοτικών παραγωγικών μεθόδων που είναι δυνατές.
Έπειτα θα επικεντρωθούμε στο ρόλο της «κυβέρνησης» σ' αυτό το νέο σύστημα
επεξηγώντας την απόκρυφη φύση της κυβέρνησης όπως υπάρχει σήμερα
και πώς μέσω της χρήσης εξελιγμένων μεθόδων λήψης αποφάσεων
θα μπορέσουμε να εξαφανίσουμε την επικίνδυνη υποκειμενικότητα
και τα ιδιοτελή συμφέροντα που τώρα κυριαρχούν
για να φτάνουμε, αντιθέτως, σε αποφάσεις χρησιμοποιώντας την επιστημονική μέθοδο
με τη βοήθεια της τεχνολογίας υπολογιστών.
Μια Οικονομία Βασισμένη Στους Πόρους χρησιμοποιεί φυσικούς πόρους
αντί για εμπόριο.
Όλα τα αγαθά και οι υπηρεσίες είναι διαθέσιμα χωρίς τη χρήση συναλλάγματος,
δανείου, ανταλλαγής ή οποιασδήποτε άλλης μορφής χρέους ή υποτέλειας.
Στόχος αυτού του νέου κοινωνικού μοντέλου είναι να απελευθερώσει την ανθρωπότητα
από τα επαναλαμβανόμενα, βαρετά και αυθαίρετα επαγγέλματα
που δεν έχουν καμία σχέση με την ουσιαστική κοινωνική εξέλιξη,
ενθαρρύνοντας απ' την άλλη ένα νέο σύστημα κινήτρων που επικεντρώνεται
στην αυτολοκλήρωση, τη μόρφωση, την κοινωνική ευαισθησία και τη δημιουργικότητα,
εν αντιθέσει με τα επιφανειακά και εγωκεντρικά κίνητρα για πλούτη,
ιδιοκτησία και εξουσία που κυριαρχούν σήμερα.
Το Venus Project αναγνωρίζει ότι η Γη έχει άφθονους φυσικούς πόρους
και ότι οι παλιοί μέθοδοι της κατανομής των πόρων
μέσω του χρηματικού ελέγχου είναι πλέον ξεπερασμένοι.
Μάλιστα, οι μέθοδοι αυτοί είναι αντιπαραγωγικοί για την επιβίωση μας.
Το χρηματικό σύστημα δημιουργήθηκε πριν χιλιάδες χρόνια
σε περιόδους μεγάλης ανεπάρκειας.
Ο αρχικός του σκοπός ήταν
η διανομή αγαθών και υπηρεσιών με βάση την εργασιακή συνεισφορά των ατόμων.
Δεν έχει πλέον καμία σχέση με την τωρινή δυνατότητά μας
να παράγουμε αγαθά και υπηρεσίες σε αυτό τον πλανήτη.
Το συμπέρασμα είναι ότι η φυσική μας επιβίωση και η ποιότητα ζωής
βασίζεται μονάχα στην χρήση, διαχείριση
και διατήρηση των πόρων της Γης.
Χάρη στην αυξανόμενη επιστημονική εφευρετικότητα
για την αξιοποίηση αυτών των πόρων με τον πιο ανθρωπιστικό,
τεχνολογικά δημιουργικό και στρατηγικό τρόπο,
η παράδοση της εργασίας για χρήμα και του χρήματος για φυσικούς πόρους
πλέον δεν έχει κανένα ουσιαστικό λόγο ύπαρξης.
Βιομηχανία και Εργασία
Όπως ειπώθηκε νωρίτερα, οι στατιστικές έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι
αντικαθιστώνται προοδευτικά από αυτοματοποιημένες μηχανές
ως εργατικό δυναμικό, δημιουργώντας ανεργία και επομένως
μια μείωση στην αγοραστική δύναμη των πολιτών,
επιβραδύνοντας την επονομαζόμενη «οικονομική ανάπτυξη»..
Επομένως, παρατηρούμε τώρα μια εσκεμμένη στασιμότητα και παρακράτηση
της τεχνολογικής προόδου για να συνεχίσουν οι άνθρωποι να έχουν δουλειές.
Είναι σαν να έχετε διαθέσιμο ένα ηλεκτρικό τρυπάνι για μια εργασία, αλλά αντ' αυτού
χρησιμοποιείτε ένα χειροκίνητο τρυπάνι διότι θέλετε να πληρωθείτε περισσότερες ώρες εργασίας.
Είναι εντελώς παράλογο και ανεύθυνο να επιβραδύνουμε και να αγνοούμε
την τεχνολογική πρόοδο μόνο και μόνο για να διατηρείται ένα ξεπερασμένο κοινωνικό σύστημα.
Χρειαζόμαστε ένα κοινωνικό μοντέλο που επικεντρώνεται στη μεγιστοποίηση
των τεχνολογικών μας ικανοτήτων ώστε να απαλλαγεί η ανθρωπότητα
από την ανιαρή εργασία και ν' αυξηθεί η παραγωγικότητα όσο περισσότερο γίνεται.
Οτιδήποτε λιγότερο είναι πραγματικά απαράδεκτο.
Για λόγους του επιχειρήματος, ας ξεχάσουμε για λίγο
το παρόν χρηματικό κοινωνικό σύστημα
και ας ρίξουμε μια φρέσκια ματιά στις σύγχρονες παραγωγικές μεθόδους
όπως θα εφαρμόζονταν σε μια Οικονομία Βασισμένη Στους Πόρους.
Η ερώτηση που πρέπει να σκεφτούμε είναι: Πώς σχεδιάζουμε ένα σύστημα παραγωγής
ώστε να μεγιστοποιεί την παραγωγή υψηλής ποιότητας, να μειώνει τις σπατάλες,
να λαμβάνει υπόψην την δυναμική ισορροπία της Γης
και να μειώνει την μονότονη και μηχανική ανθρώπινη εργασία;
Με βάση την επιστημονική μέθοδο, ο συλλογισμός
για τις μεθόδους βιομηχανικής παραγωγής θα ήταν κάπως έτσι:
Βήμα 1: Καταγραφή όλων των πλανητικών πόρων.
Βήμα 2: Απόφαση για το τι χρειάζεται να παραχθεί με βάση την προτεραιότητα,
ξεκινώντας από βασικές αναγκαιότητες όπως τρόφιμα, νερό, στέγη
και τα υλικά που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή, όπως πρώτες ύλες,
αυτοματοποιημένες μηχανές και τεχνολογικά επιτεύγματα
έως την παραγωγή αγαθών που δεν είναι ζωτικής σημασίας,
όπως μέσα διασκέδασης, ραδιόφωνα, μουσικά όργανα κτλ.
Βήμα 3: Βελτιστοποίηση των παραγωγικών μεθόδων
μεγιστοποιώντας ταυτόχρονα τη διάρκεια ζωής των προϊόντων.
Βήμα 4: Μέθοδοι διανομής για την πρόσβαση των ανθρώπων στα αγαθά.
Βήμα 5: Βέλτιστη ανακύκλωση
των προϊόντων που έχουν ξεπεραστεί ή δεν λειτουργούν.
Βήμα 1: Καταγραφή των πλανητικών πόρων. Όπως σημειώθηκε νωρίτερα,
πρέπει να ξέρουμε τι διαθέτουμε σ' αυτόν τον πλανήτη,
διότι αυτό μας δείχνει και τις δυνατότητες που έχουμε.
Με αυτές τις πληροφορίες, η βιομηχανική παραγωγή προσαρμόζεται πάντα
ώστε να αντισταθμίζει οποιεσδήποτε ελλείψεις και να
μοιράζει πάντα τις πρώτες ύλες με τον καταλληλότερο μαθηματικά τρόπο
με βάση τη διαθεσιμότητα των πόρων και την καταλληλότερη εφαρμογή τους.
Κάθε ανεπαρκής πόρος αντιμετωπίζεται καταλλήλως
με την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων και υποκατάστατων.
Αυτή η επίγνωση αποκτάται μέσω ηλεκτρονικής ανατροφοδότησης σε πραγματικό χρόνο
η οποία προέρχεται από όλες τις περιοχές με πόρους
και εισάγει δεδομένα σε μια κεντρική βάση δεδομένων
που παρακολουθεί τις πιθανές ελλείψεις ή προβλήματα.
Η ιδέα της καταγραφής πόρων
δεν είναι και τόσο παρατραβηγμένη ακόμη και αν ακούγεται πολύπλοκη.
Αυτό το ζήτημα θα συζητηθεί περισσότερο στη συνέχεια αυτής της παρουσίασης.
Βήμα 2: Αποφάση του τι χρειάζεται να παραχθεί.
Τι έχουμε ανάγκη; Αυτή είναι μια σημαντική ερώτηση, διότι
εκτός τα προφανή τρόφιμα, νερό και στέγη,
οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα τι θέλουν πραγματικά ή τι έχουν ανάγκη,
αφού δεν έχουν πληροφορηθεί ποτέ για την πραγματική κατάσταση της τεχνολογίας.
Αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε είναι αποτέλεσμα
της κατάστασης της τεχνολογικής προόδου.
Κάποιος που έχει ένα σπίτι μες στη σκόνη μπορεί να πει
«χρειάζομαι μια ηλεκτρική σκούπα». Είναι όμως σίγουρος;
Ίσως αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι ένα οικιακό σύστημα πίεσης
που δεν επιτρέπει την εισβολή σκόνης ή είναι εξοπλισμένο
με ηλεκτροστατικά φίλτρα αέρα που εξαλείφουν την όποια σκόνη.
Αν σκεφτούμε κριτικά για το τι χρειαζόμαστε με την υλιστική έννοια,
θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι ανάγκες είναι πάντα σε κατάσταση αλλαγής.
Η επιστήμη και η τεχνολογία είναι βαρόμετρα για τις λειτουργικές ανάγκες του ανθρώπου
και επομένως όλα τα παραγόμενα αγαθά πρέπει να είναι τόσο εξελιγμένα
όσο επιτρέπει η εκάστοτε εποχή.
Το παρόν χρηματοπιστωτικό μας σύστημα,
που παράγει συνεχώς σπάταλα, ξεπερασμένα αγαθά συνεχώς
απλά για να κρατάει τις εταιρίες και την οικονομία σε λειτουργία,
δεν έχει ούτε την ικανότητα ούτε τη θέληση
να παράγει τα πιο προηγμένα εργαλεία που χρειαζόμαστε.
Αυτό συμβαίνει γιατί η πλειονότητα των παραγόμενων αγαθών σήμερα
δεν θα υπήρχε αν η κοινωνία επικεντρωνόταν
σε αυτά που θα κάλυπταν με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της.
Βήμα 3: Βελτιστοποίηση των παραγωγικών μεθόδων, μεγιστοποίηση της διάρκειας ζωής των αγαθών.
Αν έφτιαχνα μόνος μου ένα γραφείο, θα προσπαθούσα να εξασφαλίσω
ότι αυτό το γραφείο θα αντέξει όσο το δυνατόν περισσότερο. Λογικό, σωστά;
Αν το γραφείο σπάσει, τότε θα πρέπει να φτιάξω
άλλο και να δουλέψω περισσότερο.
Θα ήταν λογικό ό,τι αγαθό παράγεται στην κοινωνία
να έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής που μπορεί να επιτευχθεί τεχνικά.
Δυστυχώς, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο παρόν σύστημα,
διότι, όπως προαναφέρθηκε, το χρηματοπιστωτικό σύστημα επωφελείται από
την πολλαπλότητα και την προγραμματισμένη βραχυβιότητα.
Χωρίς αυτές ολόκληρη η οικονομία θα κατέρρεε.
Σε έναν πιο λογικό κόσμο θα φτιάχναμε πράγματα που διαρκούν στο χρόνο.
Βελτιστοποίηση των παραγωγικών μεθόδων σημαίνει χρήση
των ισχυρότερων υλικών και μεθόδων
και παραγωγή των πιο ανθεκτικών και αποδοτικών προϊόντων.
Επιπλέον, η ανθρώπινη εργασία πλέον όχι μόνο
αντικαθίσταται από μηχανές γιατί είναι πιο αποδοτικές σε σχέση με το κόστος τους
στο σύστημα κέρδους, αλλά οι μηχανές επίσης είναι πολύ καλύτερες
από τους ανθρώπους στην εργασία και τα στατιστικά της παραγωγής το δείχνουν συνεχώς.
Αυτό φυσικά δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη,
διότι μια μηχανή δεν κουράζεται και είναι πάντα πιο ακριβής
και πιο σταθερή από τον άνθρωπο, σε μηχανικό επίπεδο.
Η αποδοτική αυτοματοποίηση της εργασίας σε συνδυασμό με
την επιστημονικά διαχειριζόμενη αφθονία των πόρων
μπορεί να δημιουργήσει ένα ευέλικτο περιβάλλον σχεδόν χωρίς ανεπάρκειες,
που θα μπορούσε να λειτουργεί με ένα μικρό μόνο κομμάτι του πληθυσμού να το επιβλέπει.
Βήμα 4: Μέθοδοι διανομής για πρόσβαση των ανθρώπων.
Οι μέθοδοι διανομής επίσης εξαρτώνται από το επίπεδο της τεχνολογίας.
Για παράδειγμα, η παραγωγή θεωρητικά θα μπορούσε να γίνει τόσο ευέλικτη
ώστε κάποιο προϊόν να παράγεται μόνο όταν γίνεται η παραγγελία.
Παρόλα αυτά, κέντρα διανομής τύπου αποθήκης
παράλληλα με την αυτοματοποιημένη διάθεση θα ήταν η πιο απλοϊκή μέθοδος προς το παρόν.
Επίσης, καθώς δεν θα χρησιμοποιούνται χρήματα σε αυτό το σύστημα,
τα άτομα ουσιαστικά δεν θα χρειάζεται να συσσωρεύουν πράγματα
ενώ επίσης δεν θα υπάρχει κανένας λόγος για κλοπές
αφού όλα είναι διαθέσιμα σε όλους και τίποτα δεν πωλείται.
Επίσης, χάρη στο γεγονός ότι όλα τα αγαθά σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους
είναι σχεδιασμένα να διαρκούν όσο περισσότερο γίνεται, οι σημερινές καταναλωτικές αξίες
που υπάρχουν σήμερα θα ξεπεραστούν
μαζί με όλες τις άλλες αξιακές διαταραχές
που μας επιβάλλονται μέσω της διαφήμισης σήμερα,
οι οποίες κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν άπληστοι, κατώτεροι ή ανίκανοι.
Η διαφήμιση δεν θα υπήρχε σε αυτό το νέο σύστημα,
παρά μόνο γενικές πληροφορίες για κάποιο προϊον
για όποιον τις χρειάζεται.
Για να αποκτήσει ένα αγαθό κάποιος, θα συνδεόταν πιθανότατα στο διαδίκτυο,
θα αναζητούσε πληροφορίες για την λειτουργία του, θα το επέλεγε και θα το παράγγελνε.
Θα ήταν διαθέσιμο προς παραλαβή ή παράδοση λίγο αργότερα.
Βήμα 5: Βελτιστοποιημένη ανακύκλωση των προϊόντων
που γίνονται ξεπερασμένα ή μη λειτουργικά.
Αυτό το βήμα ξεκινάει στην πραγματικότητα από το στάδιο της παραγωγής,
καθώς κάθε προϊόν θα σχεδιάζεται ώστε να έχει ενσωματωμένη
τη δυνατότητα ανακύκλωσής του.
Κανένα από τα υλικά που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή
δεν θα είναι μη βιώσιμο ή μη ανακυκλώσιμο με κάποιο τρόπο.
Αυτό θα σχεδιάζεται στρατηγικά ώστε να εξασφαλίζεται ότι τα παλαιότερα προϊόντα
επαναχρησιμοποιούνται για το μέγιστο δυνατό που επιτρέπει η τεχνογνωσία,
μειώνοντας έτσι τη σπατάλη πόρων.
Ένα από τα πιο δύσκολα και μπερδεμένα ζητήματα
που πολλοί δεν μπορούν να κατανοήσουν έχει να κάνει με την σκόπιμη στόχευση
της χρήσης μηχανών για την αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας όπου είναι εφικτό.
Το συχνό ερώτημα είναι το εξής: «Ποιος θα συντηρεί τις μηχανές;»
Τα μηχανήματα σήμερα συνδυάζονται με τους υπολογιστές.
Στην ουσία, ο υπολογιστής είναι ο εγκέφαλος της μηχανής
και δίνει εντολές στη μηχανή για το τι θα κάνει.
Αυτός ο συνδυασμός μηχανής και υπολογιστικής νοημοσύνης
θα μπορούσε να ονομαστεί «Κυβερνοποίηση».
Αυτές οι κυβερνοποιημένες μηχανές σήμερα είναι ίσως η πιο ισχυρή
και σημαντική εφεύρεση που έχει δημιουργήσει ποτέ η ανθρωπότητα.
Οι δυνατότητες αυτών των εργαλείων πρόκειται να αλλάξουν
ολόκληρη τη δομή της κοινωνίας ξεκινώντας συγκεκριμένα
από την απελευθέρωση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού.
Με τα λόγια του Albert Einstein: «Η απόλυτη αυτοματοποίηση
θα κάνει τη σύγχρονη βιομηχανία μας να φαίνεται τόσο πρωτόγονη και ξεπερασμένη
όσο πρωτόγονος μας φαίνεται σήμερα ο άνθρωπος των σπηλαίων».
Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να πολεμήσουμε.
Θα έπρεπε να την υποστηρίξουμε με έμφαση.
Η κυβερνοποίηση είναι η διακήρυξη της απελευθέρωσης του ανθρώπινου είδους,
που θα μας απαλλάξει από την αγγαρεία της κοινής εργασίας
και θα ανοίξει νέους ορίζοντες στην ανθρώπινη δημιουργικότητα και εξερεύνηση.
Αυτές οι κυβερνοποιημένες μηχανές ξεπερνούν κατά πολύ τη σωματική ακρίβεια
και αντοχή του ανθρώπου, ενώ ταυτόχρονα μπορούν
να κάνουν υπολογισμούς με απίστευτη ταχύτητα, πάλι ξεπερνώντας κατά πολύ
την υπολογιστική ικανότητα και ταχύτητα του ανθρώπινου εγκέφαλου.
Όσον αφορά την εφαρμογή, το πρώτο βήμα είναι να εξασφαλίσουμε
ότι οι κυβερνοποιημένες μηχανές που κατασκευάζουμε
κατασκευάζονται από υψίστης ποιότητας εξαρτήματα και προγραμματισμό.
Για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας το χρηματοπιστωτικό σύστημα,
γιατί διαιωνίζει την παραγωγή κατώτερης ποιότητας αγαθών για χάρη της κυκλικής κατανάλωσης.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος για οτιδήποτε μέσα στο σπίτι σας,
από το ψυγείο και το φούρνο μέχρι την τηλεόραση και τον υπολογιστή,
να μην κρατάει για όλη σας τη ζωή χωρίς να χρειάζεται επισκευή.
Πώς μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο με σιγουριά; Γιατί τα καλύτερα υλικά
που είναι διαθέσιμα στον πλανήτη μας, όπως το τιτάνιο, έχουν διάρκεια ζωής
που ξεπερνάει κατά χιλιάδες χρόνια τη ζωή του ανθρώπου.
Οι κυβερνοποιημένες μηχανές δεν θα ήταν προορισμένες για αγοραπωλησίες,
αλλά θα ήταν σχεδιασμένες να διαρκούν.
Δεν θα είχαν απλά ακραία αντοχή και διάρκεια ζωής,
αυτές οι προηγμένες μηχανές θα μπορούσαν να αυτοεπισκευάζονται.
Στα σημερινά αυτοκίνητα υπάρχουν φωτεινές ενδείξεις στο ταμπλό
που σας ενημερώνουν για κάποιο πρόβλημα σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος του αυτοκινήτου.
Αυτή η ιδέα θα μπορούσε να επεκταθεί σε όλες τις μηχανές σε τέτοιο βαθμό
ώστε ο ενσωματωμένος υπολογιστής της μηχανής όχι μόνο να αντιλαμβάνεται το πρόβλημα,
αλλά βοηθητικές μηχανές μπορεί να λαμβάνουν εντολές για
να αντικαθιστούν το χαλασμένο εξάρτημα σε πραγματικό χρόνο.
Όσο φαντασιόπληκτο και να ακούγεται, αυτοεπισκευαζόμενες μηχανές,
κατασκευές, ακόμα και κυκλώματα γίνονται σιγά σιγά πραγματικότητα.
Το πρόβλημα είναι ότι η παραγωγή τέτοιας αποδοτικότητας
δεν επιβραβεύεται στο χρηματοπιστωτικό σύστημα,
έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι στην κοινωνία δεν έχουν ιδέα για το τι είναι πραγματικά επιτεύξιμο.
Επιπλέον, ο ρόλος που θα έχουν οι άνθρωποι μέσα σε αυτό το αυτοματοποιημένο σύστημα
θα είναι αυτός του επόπτη και τίποτα περισσότερο.
Μόλις ένα ολοκληρωμένο, αυτόνομο, κυβερνοποιημένο
βιομηχανικό σύστημα τεθεί σε λειτουργία, το μόνο που μένει
είναι η ενημέρωση του συστήματος και εξασφάλισης της καλής λειτουργίας του.
Καθώς θα κυλάει ο χρόνος, μπορούμε να περιμένουμε ότι ο ρυθμός
των τεχνολογικών μας δυνατοτήτων θα αυξάνεται
βελτιστοποιώντας το σύστημα.
Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα αναγνωρίζουν τη χρησιμότητα στην κοινωνία
της αυτοματοποίησης των μηχανών στην παραγωγή και σε άλλα σχετικά,
πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν πώς η αυτοματοποίηση μπορεί να εφαρμοστεί
σε πολύπλοκες εργασίες όπως στην ιατρική, την αρχιτεκτονική κτλ.
Για να το κατανοήσουμε αυτό, πρώτα πρέπει να αναρωτηθούμε
ποια είναι τελικά η αληθινή φύση των επαγγελμάτων μας.
Τι είναι ένας γιατρός, ένας ξυλουργός, ένας υδραυλικός ή ένας αρχιτέκτονας;
Τι κάνουν στην πραγματικότητα;
Αναγνωρίζουν και αντιδρούν σε παρατηρούμενα πρότυπα.
Όταν ένας ή μία γιατρός σας εξετάζει, το μόνο που κάνει
είναι να ανακαλεί νοητικά όλα αυτά που έχει μάθει.
Αν πάτε σε έναν δερματολόγο επειδή νομίζετε ότι έχετε καρκίνο
στο χέρι σας, ο γιατρός θα σας εξετάσει το δέρμα
και νοητικά θα ανακαλέσει όλα τα πρότυπα που έχει διδαχτεί.
Μετά μπορεί να πάρει ένα δείγμα από το δέρμα σας για εξέταση
από ένα μηχάνημα αναλύσεων.
Είναι μία τεχνική διαδικασία.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος, για παράδειγμα, ένας οπτικός σαρωτής
συνδεδεμένος με μία βάση δεδομένων να μην μπορεί να εφευρεθεί
που θα μπορεί να σαρώνει το χέρι σας και άμεσα να καταλαβαίνει τι πρόβλημα υπάρχει.
Ακόμα κι η χειρουργική, όσο λεπτό ζήτημα κι αν φαίνεται,
είναι ξεκάθαρα μια τεχνική διαδικασία.
Είναι απλά θέμα χρόνου
το να αντικατασταθούν οι χειρουργοί από εξελιγμένες μηχανές.
Το ίδιο ισχύει και για κάθε λειτουργική εργασία που υπάρχει σήμερα.
Και αυτό μας φέρνει σε μία πολύ κρίσιμη συνειδητοποίηση, η οποία θα έχει τελικά
βαθιά επιρροή στην πρόοδό μας πάνω στον πλανήτη.
Η συνειδητή ανάθεση της λήψης αποφάσεων στους υπολογιστές
είναι η επόμενη φάση της κοινωνικής εξέλιξης.
Τα λειτουργικά επαγγέλματα που έχουν οι άνθρωποι στην κοινωνία σήμερα
είναι εξ ορισμού τεχνικά από τη φύση τους.
Ενώ αυτό είναι προφανές όσον αφορά τη χειρωνακτική εργασία,
η νοητική μας εργασία μπορεί πλέον και αυτή να ανατεθεί στους υπολογιστές.
Αν αυτό σας φαίνεται παράξενο, σκεφτείτε
ότι αν έχετε ποτέ χρησιμοποιήσει κομπιουτεράκι,
τότε έχετε αναθέσει τη λήψη αποφάσεών σας σε μια μηχανή.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο λογικός συλλογισμός,
δηλαδή η γνωστική μας δυνατότητα να σκεφτόμαστε λύσεις για προβλήματα
από την οπτική αιτίας και αποτελέσματος, είναι εξ ολοκλήρου μια τεχνική διαδικασία
που βασίζεται στην ποσότητα των πληροφοριών που έχουμε σε κάθε δεδομένη στιγμή.
Για παράδειγμα, εάν είχαμε πρόβλημα με το αμάξι μας,
θα πηγαίναμε σε έναν μηχανικό και αυτός θα χρησιμοποιούσε
τις ικανότητες αναγνώρισης μοτίβων και την συνειρμική του μνήμη
για να εξετάσει τις πιθανότητες που μπορεί να προκάλεσαν το πρόβλημα
όπως και τις πιθανότητες για την επίλυση του προβλήματος,
με βάση το λογικό συλλογισμό.
Είναι μια αντικειμενική, τεχνική διαδικασία.
Εντούτοις, ο ανθρώπινος εγκέφαλος του μηχανικού έχει τη δυνατότητα
μόνο για ένα περιορισμένο ποσό μνήμης και νοητικής επεξεργαστικής δύναμης.
Ένας σύγχρονος ηλεκτρονικός υπολογιστής αντιθέτως
μπορεί να αποθηκεύσει πολύ περισσότερα δεδομένα από έναν άνθρωπο
και μπορεί με συνέπεια να αναλύει τάχιστα πληροφορίες
χωρίς να τεμπελιάζει ή να κουράζεται.
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι έχουμε προγραμματίσει έναν υπολογιστή
με το σύνολο των δεδομένων που αφορούν το εν λόγω αυτοκίνητο.
Ο υπολογιστής έχει προγραμματιστεί να ξέρει κάθε στοιχείο,
κάθε κόλληση, κάθε ηλεκτρονικό κύκλωμα και τα λοιπά αυτού του οχήματος.
Επίσης έχει προγραμματιστεί με την εφαρμογή των φυσικών επιστημών
ώστε να μπορεί να εντοπίζει αίτα και αποτελέσματα με βάση τη λειτουργία
και το χειρισμό όλου του αυτοκινήτου, όχι μόνο των μερών του.
Όταν το αυτοκίνητο αυτό έρχεται για επισκευή, ο μηχανικός θα πάει απλά
στον υπολογιστή του και θα εισαγάγει μια περιγραφή του προβλήματος.
Μπορεί να εισαγάγει «αριστερός προβολέας δεν λειτουργεί».
Ο υπολογιστής έπειτα αμέσως θα παρουσίαζε μια λίστα
όλων των σημαντικών ζητημάτων σχετικών με τον προβολέα
και θα παρουσίαζε έπειτα μια σειρά εξειδικευμένων ερωτήσεων στο μηχανικό,
τα οποία θα προσπαθούσαν να εντοπίσουν την αιτία του προβλήματος.
Ο υπολογιστής μπορεί να έλεγε «έλεγξε τη σύνδεση του καλωδίου 15Β»
και να έδειχνε ένα διάγραμμα για το που βρίσκεται αυτό το εξάρτημα στο αυτοκίνητο.
Αν ο μηχανικός ανακάλυπτε ότι αυτό δεν είναι τελικά το πρόβλημα,
θα εισήγαγε τις νέες πληροφορίες στον υπολογιστή
και ο υπολογιστής θα πήγαινε στην επόμενη λογική επιλογή.
Στην πραγματικότητα, ο υπολογιστής λαμβάνει τις αποφάσεις.
Ο μηχανικός απλώς προσανατολίζει την εστίασή του, ακριβώς όπως και με ένα κομπιουτεράκι.
Τελικά δεν υπάρχει πραγματικά κανένας τομέας της ανθρώπινης λειτουργίας
που δεν μπορεί να βελτιωθεί κατά πολύ με την ανάθεση
της διαδικασίας λήψης αποφάσεων στη νοημοσύνη των υπολογιστών.
Είναι γεγονός ότι το μόνο πράγμα που μας χωρίζει τώρα από τις μηχανές
σε έναν γνωστικό, χρηστικό επίπεδο
είναι η δυνατότητά μας να δημιουργούμε σύνθετες συσχετίσεις στο μυαλό μας.
Κανένας υπολογιστής μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να απαντήσει επαρκώς
σε μια σύνθετη ερώτηση στην αγγλική ή σε οποιαδήποτε γλώσσα.
Κι αυτό διότι η γλώσσα πρέπει να μεταμορφωθεί σε κάτι
που ο υπολογιστής έχει προγραμματιστεί να καταλαβαίνει, όπως τα μαθηματικά.
Παρόλα αυτά, νέοι τεχνολογικοί τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη
ξεκινούν να αναπτύσσονται με απίστευτες δυνατότητες
για μια τέτοιας μορφής συνειδητοποίηση.
Εν καιρώ, σύνθετες νοητικές διαδικασίες που κάποτε θεωρούνταν
ότι μπορούν να ολοκληρωθούν μόνο από το ανθρώπινο μυαλό
θα επιτευχθούν τελικά από τους υπολογιστές.
Έχοντας κατανοήσει τα παραπάνω, θα περιγράψουμε πώς αυτή η νέα δυνατότητα
ανάθεσης της χειρωνακτικής εργασίας και της λήψης αποφάσεων σε ένα πολύπλευρο,
εξαιρετικά αποδοτικό, αυτοματοποιημένο σύστημα είναι αυτό που θα αποτελέσει
το αντικατάστατο του θεσμού που γνωρίζουμε σήμερα ως «παραδοσιακή κυβέρνηση».
Με τα λόγια του Δρ. Ralph Linton:
«Η τεράστια και ακόμα επιταχυνόμενη ανάπτυξη
της επιστήμης και της τεχνολογίας δεν έχει συνδυαστεί
με μία αντίστοιχη ανάπτυξη στα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά πρότυπα.
Είναι πολύ πιθανό ότι τέτοιες κοινωνικές εφευρέσεις
όπως ο σύγχρονος Καπιταλισμός, ο Φασισμός και ο Κομμουνισμός
θα θεωρούνται στο μέλλον πρωτόγονα πειράματα που οδήγησαν προς
την προσαρμογή της σύγχρονης κοινωνίας στις σύγχρονες μεθόδους».
Καταρχήν, η κυβέρνηση όπως την ξέρουμε είναι ένα υποπροϊόν
της περιβαλλοντικής έλλειψης.
Είναι στην πραγματικότητα δημιούργημα του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δυστυχώς, λόγω της ίδιας της φύσης της κυβερνητικής εξουσίας,
η ιστορία είναι μια σταθερή αλυσίδα κυβερνητικής διαφθοράς,
από τη γενοκτονία και τη σφαγή ανθρώπων αντίπαλων εθνών
μέχρι τη σκόπιμη καταπίεση των ίδιων των πολιτών της χώρας
μόνο και μόνο για να διατηρηθεί η κατεστημένη τάξη.
Οι κυβερνητικές αποφάσεις σήμερα βασίζονται
στο προσωπικό συμφέρον, όπως συμβαίνει και στις εταιρίες.
Δεν θα υπάρξει ποτέ η λεγόμενη «ηθική κυβέρνηση»
όσο το χρήμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επηρεάσει
τις αποφάσεις των πολιτικών που συμμετέχουν.
Όταν καταλάβουμε ότι όλα όσα αφορούν την κοινωνική οργάνωση
είναι μια τεχνική διαδικασία, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης
των παραδοσιακών απόψεων για την επίλυση οποιουδήποτε προβλήματος.
Εάν ένα άτομο διαβάσει μια σελίδα ενός βιβλίου και την κλείσει,
μπορεί εύκολα να έχει σχετικά μια άποψη για αυτό το βιβλίο συνολικά.
Εάν ένα άλλο άτομο διαβάσει όλο το βιβλίο, μπορεί επίσης να έχει άποψη.
Ποια άποψη θα εκτιμούσατε περισσότερο; Του ατόμου
που διάβασε ολόκληρο το βιβλίο ή του ατόμου που διάβασε μόνο μια σελίδα;
Με άλλα λόγια, όσο περισσότερες πληροφορίες ληφθούν υπ' όψιν στη διαδικασία
λήψης αποφάσεων τόσο πιο ακριβής θα είναι η απόφαση.
Όπως αναφέραμε προηγουμένως, οι υπολογιστές μπορούν πλέον να επεξεργαστούν
τρισεκατομμύρια δυφία πληροφοριών το δευτερόλεπτο
διαμέσου τεραστίων βάσεων δεδομένων με πληροφορίες
και να υπολογίζουν αποτελέσματα με ταχύτητα παραπλήσια του φωτός.
Η ανάθεση της λήψης αποφάσεων στους υπολογιστές
είναι η επόμενη φάση της κοινωνικής εξέλιξης.
Μειώνει κατά πολύ το ανθρώπινο λάθος και αφαιρεί τις επικίνδυνες προκαταλήψεις,
την υποκειμενικότητα και τη λανθασμένη άποψη.
Λόγω των περιορισμών του αισθητήριου και εγκεφαλικού εξοπλισμού
στο σώμα και το μυαλό μας, κανένας δεν μπορεί να ξέρει
όλα όσα υπάρχουν στο κόσμο.
Οι αισθήσεις μας είναι περιορισμένων δυνατοτήτων.
Τα μάτια μας μπορούν να δουν μόνο ένα μέρος του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.
Επομένως είναι μια λογική πρόοδος να παραχωρήσουμε τη λήψη αποφάσεων
στις μηχανές, διότι δεν έχουν αυτούς τους περιορισμούς.
Οι υπολογιστές που χρησιμοποιούνται ως εργαλεία μπορούν και θα είναι σε θέση
να λύσουν προβλήματα που εμείς οι άνθρωποι απλά δεν μπορούμε
λόγω των φυσικών και διανοητικών περιορισμών μας.
Αυτό δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα άτομο που χρησιμοποιεί
ένα ζευγάρι γυαλιά για να βλέπει ή ένα κομπιουτεράκι για να κάνει πράξεις.
Τα γυαλιά είναι ένα τεχνολογικό εργαλείο,
μια προέκταση του ανθρώπου που βοηθά ένα άτομο
να δει καλύτερα από το κανονικό.
Οι κυβερνοποιημένες μηχανές δεν είναι διαφορετικές· δεν είναι τίποτα περισσότερο
από επεκτάσιμα εργαλεία που αυξάνουν τις δυνατότητές μας.
Το ανθρώπινο είδος έχει την ισχυρή ικανότητα
να βελτιώνεται μέσω των τεχνολογικών εφευρέσεων
και πρέπει να το κατανοήσουμε και να μεγιστοποιήσουμε τη δυναμική τους.
Σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν αποφάσεις, αλλά
φθάνουν σε αυτές μέσω της χρήσης προηγμένων τεχνολογικών εργαλείων
που έχουν ενσωματωμένη την επιστημονική μέθοδο.
Δεν υπάρχει Δημοκρατικός ή Φιλελεύθερος τρόπος για να σχεδιαστεί ένα αεροπλάνο.
Οπότε γιατί χρησιμοποιούμε ακόμη αυτές τις ξεπερασμένες παγκόσμιες αντιλήψεις για να λειτουργήσει η κοινωνία;
Όταν αναγνωρίσουμε ότι η κοινωνία είναι μια τεχνολογική εφεύρεση
και ότι οι μεταβλητές των συστατικών της στοιχείων δεν διαφέρουν πραγματικά
από τις μεταβλητές των εξαρτημάτων ενός αεροπλάνου,
τότε θα κατανοήσουμε ότι ο προσανατολισμός μας απέναντι στην αποκαλούμενη κυβέρνηση
πρέπει να είναι καθαρά επιστημονικός.
Η πολιτική είναι ξεπερασμένη,
γιατί οι διαδικασίες της είναι κατά ένα μεγάλο μέρος υποκειμενικές, επηρεάζονται
κατά πολύ από το χρήμα και ουσιαστικά δεν έχουν επιστημονική αναφορά.
Η κυβέρνηση και η έννοια του κράτους τελικά θα ξεπεραστούν
τελείως και θα αντικατασταθούν εξ ολοκλήρου από ένα αντικειμενικό σύστημα
παγκόσμιας διαχείρισης πόρων και τεχνολογικής οργάνωσης.
Η κυβέρνηση επομένως γίνεται ένα κυβερνοποιημένο σύστημα
που συνδυάζεται στενά με τη βιομηχανία
και είναι μόνο αρμόδια για την παραγωγή και τη διανομή των αγαθών
σε συνδυασμό με τη διαχείριση των πόρων και του περιβάλλοντος.
Σε γενικές γραμμές, τα συστατικά αυτού του νέου συστήματος θα ήταν τα ακόλουθα:
1) Μια κεντρική αυτοματοποιημένη βάση δεδομένων που θα περιέχει λίστες
κάθε γνωστού υλικού και κάθε γνωστής τεχνικής κατανόησης.
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι υπολογιστές έχουν τη δυνατότητα να καταχωρούν πληροφορίες
και να τις υπολογίζουν λογικά σε μια κλίμακα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που μπορεί να επιτύχει οποιοσδήποτε άνθρωπος.
Όπως αναφέρθηκε πριν, οι αποδοτικότερες αποφάσεις που μπορούμε να λάβουμε
είναι οι αποφάσεις που λαμβάνουν υπόψην όλες τις γνωστές σχετικές μεταβλητές.
Μόνο οι υπολογιστές είναι σε θέση να χειριστούν την ενσωμάτωση
όλης της γνωστής γνώσης επί γης και να φτάσουν σε αποφάσεις
που θα βασίζονται λογικά στο πλήρες εύρος των γνωστών δεδομένων.
Ακριβώς όπως με το προηγούμενο παράδειγμα του μηχανικού αυτοκινήτων,
ο οποίος είχε το δικό του προσαρμοσμένο πρόγραμμα βάσης δεδομένων για την επίλυση μηχανικών προβλημάτων,
αυτή η κεντρική αυτοματοποιημένη βάση δεδομένων περιέχει όλη την αποκτειθήσα γνώση,
από τις ιδιότητες, τους συνδυασμούς και τις εφαρμογές
κάθε στοιχείου του περιοδικού πίνακα
μέχρι την πλήρη καταγεγραμμένη ιστορία των τεχνολογικών εφευρέσεων.
Μόλις το σύστημα συσχετίσεων αναπτυχθεί, το οποίο θα επιτρέψει στους υπολογιστές να
αλληλοσυσχετίσουν με βάση το περιεχόμενο όλους τους γνωστούς κλάδους της επιστήμης,
θα έχουμε στον έλεγχό μας ένα εργαλείο απεριόριστων δυνατοτήτων,
διότι η νέα μέθοδος επίλυσης προβλημάτων και εφευρέσεων
θα είναι μια αλληλεπίδραση με αυτό το πρόγραμμα βάσεων δεδομένων.
Στην πραγματικότητα, θα έχει πιθανώς τη μορφή μιας απλής ιστοσελίδας του διαδικτύου.
Θα θέτατε ένα πρόβλημα ή μια ερώτηση στη βάση δεδομένων
και αυτή θα έδινε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα
με βάση την τρέχουσα κατάσταση της γνώσης σε αυτή την χρονική περίοδο.
Δεν διαφέρει από την αλληλεπίδραση με ένα κομπιουτεράκι,
αλλά αυτός ο νέος υπολογιστής θα έχει ένα ισχυρό συσχετιστικό σύστημα
και μια εκτενή βάση δεδομένων γνώσης, η οποία
μπορεί όχι μόνο να κατανοήσει και να υπολογίσει μαθηματικές πράξεις
αλλά και να ενσωματώσει τη Φυσική, τη Βιολογία, την Αστρονομία
και κάθε τομέα επιστήμης σε ένα συγκεντρωτικό εργαλείο.
Εάν αυτό ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία,
μπορείτε να είστε σίγουροι ότι το Αμερικάνικο Πεντάγωνο
πιθανώς έχει ήδη παρόμοια προγράμματα βάσης δεδομένων και λήψης αποφάσεων,
τα οποία χρησιμοποιεί για στρατηγικές πολέμου.
Εντούτοις, για να είναι αυτό το σύστημα αποτελεσματικό
πρέπει να γίνεται σε πραγματικό χρόνο η εισαγωγή δεδομένων ανατροφοδότησης από τον πλανήτη
προκειμένου να γίνει κατανοητό τι πόρους έχουμε,
έτσι ώστε να μπορούμε να υπολογίσουμε τη δυναμική ισορροπία.
Επομένως, η κεντρική αυτοματοποιημένη βάση δεδομένων θα «κλείδωνε» σε ένα
αυτόνομο σύστημα αισθητήρων γήινης κλίμακας,
με τους περιβαλλοντικούς αισθητήρες σε όλες τις σχετικές περιοχές του πλανήτη
να παράγουν βιομηχανική ηλεκτρονική ανατροφοδότηση για τους φυσικούς πόρους,
για τις διαδικασίες και για άλλα περιβαλλοντικά θέματα.
Αυτό το ολιστικό σύστημα θα παρακολουθεί όλους τους πόρους στον πλανήτη
και ταυτόχρονα θα παρακολουθεί τη Γη για περιβαλλοντικές διαταραχές
για τις οποίες η ανθρωπότητα πρέπει να προειδοποιείται.
Αυτό δεν θα συμβεί σε μια νύχτα, αλλά
εάν αρχίσουμε με την κατασκευή των περιφερειακών συστημάτων
και με την πάροδο του χρόνου συνδέσουμε όλες τις περιφερειακές δομές,
θα μπορούσε να δημιουργηθεί πιο σύντομα από ό,τι νομίζουμε.
Η αλληλεπίδραση αυτού του συστήματος αισθητήρων θα ενημερώσει
το κεντρικό πρόγραμμα βάσης δεδομένων για το τι είναι διαθέσιμο και τι είναι σε έλλειψη
ενώ η βάση δεδομένων με την σειρά της θα ρυθμίζει συνεχώς τις βιομηχανικές μεθόδους
με βάση τη δυναμική ισορροπία του πλανήτη
αλλά και τη βελτιωμένη τεχνολογία.
Όμως, όσον αφορά την ανακούφιση από την εργασία, ακόμη κι αν κατανοήσουμε την μεγάλη επίδραση
που θα έχει στην κοινωνία η αυτοματοποίηση των υπολογιστών,
όταν αποφασίσουμε επιτέλους να ξεπεράσουμε το βασισμένο στην έλλειψη χρηματοπιστωτικό μας σύστημα
και εστιάσουμε στη μεγιστοποίηση των τεχνολογικών εφευρέσεων
και την αφθονία για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη,
θα υπάρχει φυσικά ακόμη η ανάγκη
για ανθρώπους τεχνικούς να εργαστούν στο σύστημα,
ενημερώνοντάς το και επιτηρώντας τις διαδικασίες του.
Αυτούς τους τεχνικούς μπορούμε να τους θεωρήσουμε διεπιστημονικές ομάδες.
Οι διεπιστημονικές ομάδες τεχνικών
επιτηρούν το σύστημα και βοηθούν στον προσανατολισμό των ερευνητικών προγραμμάτων
για να συνεχιστεί η αύξηση, η αποδοτικότητα και η κοινωνική εξέλιξη.
Σε μια βελτιστοποιημένη έκδοση του συστήματος, λιγότερο από 5%
του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού πιθανώς να απαιτούνταν για να επιτηρεί το σύστημα.
Όσο πιο βελτιστοποιημένη και ισχυρή γίνεται η τεχνολογία και οι μέθοδοί μας
τόσο περισσότερο και ο αριθμός των τεχνικών θα μειώνεται.
Θα εργαζόντουσαν απλά σε επιστημονικούς τομείς
σχετικούς με τη λειτουργία της κοινωνίας.
Φυσικά, πολλοί που ακούνε αυτό ρωτάνε συχνά: «Τι θα γίνει με τη δημοκρατία;»
«Πώς θα συμμετέχω στο σύστημα;»
«Εκλέγουμε τις διεπιστημονικές ομάδες;»
Σε μια παγκόσμια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους η παραδοσιακή έννοια της πολιτικής,
των εκλογών κτλ δεν έχει καμία καμία πραγματική αξία και καμία λογική.
Ενώ αυτή η έννοια φοβίζει πολλούς παραδοσιακά σκεπτόμενους ανθρώπους,
πρέπει να επανειπωθεί ότι τα προβλήματά μας στη ζωή είναι τεχνικά
και είναι ουσιαστικά προβλήματα ολόκληρης την ανθρωπότητας.
Πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι η αποκαλούμενη «δημοκρατία» στον σημερινό κόσμο
είναι μια πλήρης παραίσθηση. Πάντα ήταν.
Οι άνθρωποι νομίζουν ότι έχουν επιλογή στο τρέχον μας σύστημα,
επειδή μπορούν να ρίξουν ένα ψηφοδέλτιο σε ένα εκλογικό κουτί
και να βάλουν κάποιο προεπιλεγμένο άτομο στην εξουσία.
Μόλις αυτό το άτομο έρθει στη εξουσία, τότε το κοινό δεν έχει κανένα λόγο.
Μήπως ψηφίσατε για το διαστημικό πρόγραμμα;
Μήπως ψηφίσατε για το υπουργικό συμβούλιο του Προέδρου;
Μήπως ψηφίσατε για τις φορολογικές περικοπές;
Μήπως ψηφίσατε για τις εθνικές οδούς και τα δίκτυα ηλεκτροδότησης;
Μήπως ψηφίσατε για τον πόλεμο στο Ιράκ; Όχι, δεν ψηφίσατε.
Η παραδοσιακή έννοια της «συμμετοχικής δημοκρατίας» είναι ένα κακόγουστο αστείο.
Το παιχνίδι αυτό έχει χρησιμοποιηθεί για να δώσει
στον κόσμο την ψευδαίσθηση του ελέγχου για αμέτρητες γενεές,
ενώ οι διαστρεβλωμένες χρηματοπιστωτικές δυνάμεις στην κορυφή
συνεχίζουν να κάνουν οτιδήποτε επιθυμούν.
Δεν υπήρξε ποτέ αληθινή δημοκρατία σε οποιαδήποτε χώρα στην ιστορία
και δεν θα υπάρξει ποτέ
όσο το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι σε λειτουργία
και η έλλειψη διαιωνίζεται.
Πώς λοιπόν ένα άτομο θα συμμετείχε μέσα σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους;
Πώς ορίζετε εσείς τη συμμετοχή;
Η αληθινή συμμετοχή σε μια τέτοια κοινωνία επιτυγχάνεται
με το να κατανοούμε την τεχνική λειτουργία της κοινωνίας
και να προτείνουμε έπειτα δημιουργικές ιδέες και καινοτομίες
για να εφαρμοστούν, να υλοποιηθούν ή να αλλαχθούν.
Το πρώτο πράγμα που θα έκανε κάποιος είναι να χρησιμοποιήσει την Κεντρική Βάση Δεδομένων,
η οποία, όπως αναφέρθηκε πριν, θα είχε τη μορφή μιας διαδικτυακής ιστοσελίδας
στην οποία κάθε άνθρωπος επάνω στο πλανήτη θα είχε πρόσβαση.
Έπειτα, το άτομο θα εισήγαγε την πρότασή του.
Η Κεντρική Βάση Δεδομένων, με την ιστορική της γνώση
και την πλήρη ενσωμάτωση όλων των επιστημονικών πεδίων,
θα ανέλυε έπειτα την έννοια για την επιστημονική και την τεχνική της ακεραιότητα
.
και θα βελτιστοποιούσε τα υλικά που θα απαιτούνταν, αν ήταν απαραίτητο,
με βάση την τρέχουσα γνώση και διαθεσιμότητα των υλικών.
Εάν η πρόταση γίνει αποδεκτή αρχικά από την Κεντρική Βάση Δεδομένων
αφότου την εξετάσει για τη βασική ακεραιότητά της,
θα μπορούσε είτε άμεσα να τεθεί στην παραγωγή,
όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση μιας επιθυμητής εφεύρεσης
ή θα προωθούνταν στις διεπιστημονικές ομάδες
που επιτηρούν την εφαρμογή μιας νέας πρότασης
και την ενσωματώνουν στο σύστημα.
Το πρόσωπο που υπέβαλε την πρόταση θα γινόταν έπειτα
μέρος της διεπιστημονικής ομάδας που σχετίζεται με την ιδέα.
.
Αυτές οι ομάδες δεν θα ήταν προκαθορισμένες,
αλλά συνεχώς θα άλλαζαν με βάση το ποιος θέλει να συμμετέχει
σε έναν δεδομένο τομέα και σε τι πρέπει να συμβάλουν.
Αυτό είναι μια αληθινή εκλογή,
με βάση αυτό που ένα άτομο έχει κάνει και όχι τι λέει ότι θα κάνει.
Επιπλέον, ο φόβος του κόσμου από την παραδοσιακή διαφθορά
θα είναι αβάσιμος, γιατί δεν θα υπάρχει κάποια ανταμοιβή για αυτήν.
Οι διεπιστημονικές ομάδες δεν θα πληρώνονται με κάποιο τρόπο,
διότι η κοσμοθεωρία τους έχει επεκταθεί
ώστε να συνειδητοποιούν ότι η ανταμοιβή τους είναι στην πραγματικότητα
οι καρποί του συνόλου της κοινωνίας
και συμβάλλουν επειδή αυτό τους ωφελεί άμεσα.
Αν και αυτό φαίνεται δύσκολο σε όσους
έχουν κατηχηθεί πλήρως στο σύστημα ανταμοιβής βασισμένο στο χρήμα
και θεωρούν ότι τα χρήματα είναι το μόνο κίνητρο που υπάρχει,
ας μάθουν ότι καθημερινά σε όλο τον κόσμο
εκατομμύρια άνθρωποι προσφέρονται εθελοντικά για το ευρύτερο καλό.
Σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 1992 από την εταιρεία δημοσκοπήσεων Gallop, το 50% των ενηλίκων Αμερικανών
προσφέρθηκαν εθελοντικά χωρίς αμοιβή για κοινωνικούς σκοπούς
κατά μέσο όρο 4.2 ώρες εβδομαδιαία και συνολικά 20.5 δισεκατομμύρια ώρες.
Αυτός είναι ένας απίστευτος θρίαμβος για το συλλογικό ανθρώπινο πνεύμα,
γιατί παρά το αρρωστημένο στενό προσωπικό συμφέρον
που παράγεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα
οι άνθρωποι ακόμα προσπαθούν να προσφέρουν βοήθεια και έργο στην κοινωνία χωρίς ανταμοιβή.
.
Στο μέλλον, εκείνοι που επιλέγουν να εργαστούν
στο κυβερνοποιημένο βιομηχανικό σύστημα θα το κάνουν
επειδή θα είναι τιμή να υπηρετούν την ανθρωπότητα.
Γιατί θα καταλάβουν ότι συμφέρει άμεσα τους ίδιους,
με την ευρύτερη έννοια, να εξασφαλίσουν
ότι η ανθρωπότητα θα ζει και θα εργάζεται μαζί για το συνολικό καλό.
Η ανταμοιβή σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους
θα ήταν η συνεχής βελτίωση της κοινωνίας για όλους.
Έτσι, η συμμετοχή είναι ανοικτή στον καθένα,
επειδή όλα τα ζητήματα βασικά αναγνωρίζονται σαν τεχνικά.
Ο βαθμός στον οποίο ένα άτομο συμβάλλει
είναι βασισμένος απλά στην εκπαίδευσή του,
στη δημιουργικότητά του και στην ικανότητα να λύνει προβλήματα.
Γι αυτό η διευρυμένη και σχετική εκπαίδευση είναι κρίσιμη.
Στην κοινωνία σήμερα το κοινό κρατιέται πάντα ανενημέρωτο
και όσο πιο αποβλακωμένο γίνεται.
Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση μπορεί να διατηρεί τον έλεγχο.
Σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους, ο στόχος του εκπαιδευτικού συστήματος
είναι να παράγει όσο το δυνατόν ευφυέστερα και ενήμερα ανθρώπινα όντα.
Γιατί; Επειδή έτσι ο καθένας θα έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να συνεισφέρει
επηρεάζοντας εξαιρετικά τη συλλογική κοινωνική εξέλιξή μας προς το καλύτερο
και βελτιώνοντας τις ζωές όλων.
Τώρα, λόγω της σημασίας αυτού του τμήματος
ας συνοψίσουμε ό,τι έχουμε συζητήσει.
Ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους;
Κανένας. Φτάνουμε σε αποφάσεις
με τη χρήση της επιστημονικής μεθόδου,
χρησιμοποιώντας τους υπολογιστές που λαμβάνουν σε πραγματικό χρόνο ανατροφοδότηση από το περιβάλλον
μαζί με μια κεντρική, ιστορική βάση δεδομένων
όλων των γνωστών τεχνικών πληροφοριών,
η οποία συντηρείται από εναλλασσόμενες διεπιστημονικές ομάδες.
Ο στόχος είναι να αυξηθεί η αντικειμενική λήψη αποφάσεων όσο το δυνατόν περισσότερο
και όταν δεχτούμε πλήρως ότι τα προβλήματά μας στη ζωή είναι στη πραγματικότητα τεχνικά,
η αξία αυτής της προσέγγισης είναι απαράμιλλη.
Ουσιαστικά, τα μόνα σημαντικά ζητήματα για την κοινωνία και το φυσικό κόσμο είναι:
1) Η παραγωγή των αγαθών και υπηρεσιών να είναι εξίσου διαθέσιμες σε όλους.
2) Ερευνητικά προγράμματα και εκπαιδευτικά συστήματα για να επεκτείνουμε τη γνώση μας,
την κατανόησή μας και τις εφαρμογές.
3) Σταθερή εποπτεία των πόρων και της ατμόσφαιρας της Γης
με συνεχή ανατροφοδότηση για πιθανά περιβαλλοντικά προβλήματα.
Θα μπορούσαμε να εξετάσουμε τις αληθινές απειλές της ανθρωπότητας
όπως απρόβλεπτες μεταβλητές σαν τα τσουνάμι, τους σεισμούς και τις επιδημικές ασθένειες.
Τα μόνα πραγματικά προβλήματα στη ζωή είναι τα προβλήματα
που είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους.
Πόλεις και Τρόπος Ζωής
Σε αυτό το κεφάλαιο θα επεκτείνουμε τις αρχές
της Οικονομίας Βασισμένης στους Πόρους
σε μία από τις βασικότερες κοινωνικές εφευρέσεις: την πόλη
και συγκεκριμένα την κυκλική πόλη του Venus Project.
Θα συζητήσουμε επίσης πώς θα αλλάξει ο τρόπος ζωής των ανθρώπων
σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους, πιθανώς με αξίες και στόχους
που είναι τελείως διαφορετικοί απ' ό,τι έχουμε σήμερα.
Σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους οι πόλεις σχεδιάζονται για να είναι
εξαιρετικά ευέλικτες επιτρέποντας συνεχείς βελτιώσεις και αλλαγές.
Είναι αναδυόμενα, πλήρως ολοκληρωμένα συστήματα,
που σκοπό έχουν να εξελιχθούν όπως ένας ζωντανός οργανισμός.
Τα καινοτόμα και πολυδιάστατα σχέδια του Jacque Fresco
για κυκλικές πόλεις θα χρησιμοποιούν τους πιο εξελιγμένους πόρους
και διαθέσιμες τεχνικές κατασκευής.
Εντούτοις, απαιτείται ένα νέο ξεκίνημα.
Η επισκευή των τωρινών πόλεων
δεν αξίζει τον χρόνο, τα υλικά ή την προσπάθεια.
Είναι λιγότερο προβληματικό και πιο αποτελεσματικό να χτίσουμε νέες πόλεις
από την αρχή παρά να αποκαταστήσουμε τις παλαιές.
Η κυκλική πόλη επιτρέπει την αποδοτικότερη χρήση των πόρων,
των τεχνικών μετακίνησης και της γενικής λειτουργικότητας
με ελάχιστες δαπάνες σε ενέργεια.
Η γεωμετρικά κομψή, κυκλική διαρρύθμιση
έχει ως σκοπό να δώσει τη δυνατότητα για υψηλότερο βιοτικό επίπεδο
με τους πιο παραγωγικούς και αποδοτικούς τρόπους.
Για παράδειγμα, η εξωτερική περίμετρος της πόλης
θα προορίζεται για αναψυχή στη φύση, για παράδειγμα σε ανθηρούς κήπους
και πάρκα, για πεζοπορία και οποιαδήποτε άλλη υπαίθρια δραστηριότητα.
Το πιο εσωτερικό τμήμα θα είναι η γεωργική ζώνη,
που θα χρησιμοποιεί υπαίθριες και εσωτερικές γεωργικές μεθόδους,
έτσι ώστε τα τρόφιμα να μπορούν να παράγονται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Συνεχίζοντας εσωτερικά, οκτώ πράσινες περιοχές θα παρέχουν
καθαρές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για ολόκληρη την πόλη.
Ενώ αυτές οι πηγές ενέργειας θα είναι συγκεκριμένες ανά περιοχή,
αυτές οι μέθοδοι θα περιλάμβαναν κατά κανόνα γεωθερμική, αιολική και ηλιακή ενέργεια
ενώ εκείνες οι πόλεις που είναι κοντά στο νερό θα επεκτείνονταν στην κυματική και την παλιρροιακή ενέργεια.
Η μεγαλύτερη αυτών των πράσινων περιοχών είναι η ζώνη κατοικίας.
Τα σπίτια θα κατασκευάζονται με τεχνολογία εξώθησης
και άλλες μεθόδους προκατασκευής υψηλής τεχνολογίας.
Η εποχή της κόλλησης τούβλων με ξύλα είναι πλέον παρελθόν.
Οι μελλοντικές κατασκευές θα είναι μονάδες που δημιουργούνται με εξώθηση, κολλημένες κοντά η μία στην άλλη σαν σύνολο.
Όλα τα σπίτια και τα συγκροτήματα κατοικιών
θα είναι επίσης ουσιαστικά ανεξάρτητα συστήματα.
Για παράδειγμα, οι εξωτερικές επιφάνειες αυτών των νέων κατασκευών
θα χρησιμεύουν σαν φωτοβολταϊκές γεννήτριες
μετατρέποντας άμεσα την ηλιακή ακτινοβολία σε ηλεκτρισμό.
Τα σπίτια θα είναι πυρίμαχα, δεν θα χρειάζονται πολύ συντήρηση
και θα είναι αδιαπέραστα από νερό και άλλες περιβαλλοντικές επιρροές.
Λίγο πιο μέσα από την περιοχή κατοικίας είναι τα κέντρα εκπαίδευσης, επιστήμης
και ερευνών μαζί με τα κέντρα παραγωγής και διανομής.
Αυτοματοποιημένα συστήματα αποθήκης θα είναι ενσωματωμένα στα κέντρα διανομής
και στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις με έναν ιδιαίτερα συντονισμένο και αποδοτικό τρόπο.
Στο κέντρο της πόλης θα υπάρχει ένας μεγάλος θόλος
που θα περιέχει το κεντρικό κυβερνητικό σύστημα,
το οποίο είναι ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα της πόλης.
Ο πυρήνας του θόλου θα ελέγχει και θα παρακολουθεί ηλεκτρονικά
την παραγωγή και τη διανομή των προϊόντων,
ενώ επίσης θα ελέγχει περιβαλλοντικούς παράγοντες μέσα στο σύστημα.
Παραδείγματος χάριν, όσον αφορά τη γεωργική ζώνη,
ηλεκτρονικά όργανα θα παρακολουθούν και θα διατηρούν τις κατάλληλες συνθήκες εδάφους,
όπως η στάθμη του νερού, η κατανομή των θρεπτικών στοιχείων και άλλες ιδιότητες.
Αυτή η μέθοδος περιβαλλοντικής ανατροφοδότησης
θα εφαρμόζεται σε ολόκληρο το συγκρότημα της πόλης.
Με αυτό τον τρόπο, μπορεί να διατηρηθεί μια εξισορροπημένη οικονομία
η οποία θα εξαλείψει τις υπερβάσεις και τα απόβλητα.
Η ανακύκλωση αποβλήτων και άλλες ανάγκες θα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της πόλης
χρησιμοποιώντας πάντα την πιο προηγμένη και καθαρή τεχνολογία.
Άλλοι πολεοδομικοί σχεδιασμοί θα περιλάμβαναν ποικίλους συνδυασμούς εδάφους-πόλης,
πόλεις πλήρους εξοπλισμού αλλά και θαλάσσιες πόλεις.
Όπως και να χει, οποιαδήποτε μορφή και αν έχουν
θα είναι όλες στενά συνδεδεμένες μέσα σε ένα παγκόσμιο σύστημα.
Ακριβώς όπως κάθε πόλη έχει έναν κεντρικό Θόλο «οργάνωσης»
που θα λειτουργεί σαν εγκέφαλος μαζί με το νευρικό του σύστημα
που θα αποτελείται από αυτοματοποιημένο, περιβαλλοντικό έλεγχο
μέσω δορυφορικών και ηλεκτρονικών αισθητήρων, παρομοίως το μεγαλύτερο παγκόσμιο σύμπλεγμα θα αξιοποιεί
κάθε πόλη και θα παρακολουθεί το ευρύτερο φάσμα του περιβάλλοντος
εξασφαλίζοντας ότι δεν θα υπάρξει ούτε πρόβλημα ούτε ανεπάρκεια πόρων
σε καμία από τις μεμονωμένες πόλεις, ρυθμίζοντας ταυτόχρονα
διαδικασίες μεγαλύτερης κλίμακας για όλες τις πόλεις και το περιβάλλον ως σύνολο.
Τρόπος Ζωής
Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι στο τρέχον σύστημα,
η παραδοσιακή οικογένεια έχει διασπαστεί, καθώς οι γονείς
πρέπει να δουλέψουν για να επιβιώσουν.
Η χρηματοπιστωτική οικονομία υπονομεύει τη συνοχή της οικογένειας και την παιδική φροντίδα.
Το άγχος είναι πάντα μεγάλο λόγο των ιατρικών εξόδων, της ασφάλισης,
του κόστους της εκπαίδευσης, της εργασιακής ανασφάλειας και του κόστους διαβίωσης.
Σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους η ακεραιότητα της οικογένειας θα επιστρέψει.
Πέραν αυτού, οι πολιτισμικές αξίες της κοινωνίας
θα υποστούν ριζικές αλλαγές,
καθώς το χρηματικό σύστημα θα έχει ξεπεραστεί και ο κόσμος θα συνεργάζεται
για να εξασφαλίσει επάρκεια αγαθών για όλους τους πολίτες του πλανήτη.
Οι δραστηριότητες που εκτιμούμε θα αυξηθούν κατά πολύ,
διότι τα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας θα είναι πολύ διαφορετικά απ' τα σημερινά
Συνεπώς, μια από τις βαθύτερες αλλαγές στον τρόπο ζωής και στις αξίες μας
θα είναι το πώς βλέπουν οι άνθρωποι την ιδιοκτησία.
Στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου σήμερα η ιδιοκτησία είναι μια ισχυρή έννοια
καθώς οι άνθρωποι συνδέουν συχνά τη κοινωνική τους θέση με την περιουσία τους.
Όπως προαναφέρθηκε, το χρηματοπιστωτικό σύστημα σήμερα
απαιτεί κυκλική κατανάλωση για να λειτουργήσει.
Αυτό φυσικά οδηγεί τους ανθρώπους λόγω της χειραγώγησής τους
να νομίζουν ότι θέλουν ή χρειάζονται ένα συγκεκριμένο αγαθό ή υπηρεσία.
Με τις ισχυρές τακτικές της σύγχρονης διαφήμισης,
οι περισσότεροι στον κόσμο υποστηρίζουν ένα τεχνητό, υλιστικό σύστημα αξιών
το οποίο επιφέρει τη ζήτηση όλο και περισσότερων αγαθών και υπηρεσιών
ανεξάρτητα συνήθως από την ανάγκη ή τη χρησιμότητά τους.
Σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν θα μολύνει πλέον
το ανθρώπινο μυαλό με το όπλο χειραγώγησής του, τη διαφήμιση.
Οι ατέλειωτες πινακίδες διαφήμισης, οι διαφημίσεις στα ΜΜΕ, τα περιοδικά
και τα λοιπά δεν θα δηλητηριάζουν πλέον το τοπίο ή την αντίληψή μας.
Αυτό θα προκαλέσει μια δραματική μεταστροφή σ' αυτά που θεωρούμε σημαντικά,
εξού και η αλλαγή του τρόπου ζωής μας.
Πιο συγκεκριμένα, σε μία Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους
δεν θα υπάρχει λόγος ύπαρξης της ιδιοκτησίας.
Η ιδιοκτησία είναι μια παραφυάδα της έλλειψης.
Οι άνθρωποι που πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά
για να δημιουργήσουν ή να αποκτήσουν ένα αγαθό ή ένα πόρο
με την σειρά τους προστατεύουν το αγαθό, διότι έχει τεράστια αξία
σε σχέση με την εργασία που απαιτήθηκε και σε σχέση με τη σχετιζόμενη έλλειψη.
Η ιδιοκτησία δεν είναι μια αμερικανική ή καπιταλιστική ιδέα.
Είναι μια πρωτόγονη διανοητική οπτική,
που παράγεται λόγω των γενεών που ζούσαν σε συνθήκες έλλειψης.
Οι άνθρωποι απαιτούν την ιδιοκτησία, επειδή είναι μια νομική μορφή προστασίας.
Σε ένα σύστημα αφθονίας, χωρίς την ανάγκη για χρήματα,
η ιδέα της ιδιοκτησίας δεν έχει αξία.
Σε αυτό το νέο σύστημα κανένας δεν θα κατέχει τίποτα.
Αντ’ αυτού ο καθένας έχει απεριόριστη πρόσβαση σε όλα.
Η ιδιοκτησία είναι ένα μεγάλο βάρος.
Δεν είναι ανάγκη πλέον ο άνθρωπος να ζει σε ένα μέρος.
Θα μπορούσε συνεχώς να ταξιδεύει στον κόσμο.
Ό,τι χρειάζεται κάποιος θα το παίρνει χωρίς περιορισμό.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος για κατάχρηση, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να κερδηθεί.
Δεν μπορείτε να κλέψετε πράγματα που δεν ανήκουν σε κανέναν και φυσικά δεν μπορείτε να τα πουλήσετε.
Όλες οι οικιακές συσκευές θα παραλαμβάνονται μέσω της κεντρικής διάθεσης στις πόλεις,
ενώ οποιοδήποτε είδος ψυχαγωγίας θα είναι διαθέσιμο με μία κλήση ή σε κεντρικά σημεία.
Παραδείγματος χάριν, εάν πηγαίνατε σε ένα γήπεδο γκολφ, θα επιλέγατε επί τόπου
τα μπαστούνια του γκολφ από τα καλύτερα διαθέσιμα μοντέλα.
Θα τα χρησιμοποιούσατε στο παιχνίδι και μετά θα τα επιστρέφατε.
Εάν αποφασίσετε να κρατήσετε τα μπαστούνια, μπορείτε να το κάνετε· θα σας ήταν βάρος,
γιατί για ποιο λόγο ένα άτομο θα ήθελε να μεταφέρει, να διατηρήσει
και να αποθηκεύσει μπαστούνια του γκολφ, αφού θα είχε άμεση πρόσβαση
σε αυτά επί τόπου;
Τα σπίτια μας σήμερα είναι γεμάτα με πράγματα που κρατάμε
λόγω της υποτιθέμενης αξίας που διατηρούν.
Αυτά τα άχρηστα πράγματα δεν θα χρειάζονται πλέον.
Σε αυτό το οικονομικό μοντέλο η πόλη ή στην πραγματικότητα
ο κόσμος ολόκληρος είναι πραγματικά το σπίτι σας.
Εάν θέλετε ένα αυτοκίνητο για οποιονδήποτε λόγο,
το αυτοκίνητο θα σας παρέχεται.
Όταν φτάνετε στον προορισμό σας,
το δορυφορικό σύστημα οδήγησης θα δηλώνει αυτόματα το αυτοκίνητο
διαθέσιμο για άλλους προς χρήση
αντί να κάθεται σε κάποιο χώρο στάθμευσης χαραμίζοντας χώρο και χρόνο.
Στην κοινωνία σήμερα, η ανάγκη για ιδιοκτησία
έχει επιφέρει τεράστια παραγωγή διαφορετικών προϊόντων με παρόμοια χρήση και περιττά απόβλητα.
Είναι ευφυέστερο να δημιουργήσουμε ένα παγκόσμιο σύστημα κοινής χρήσης προϊόντων,
γιατί μειώνει εντυπωσιακά τα απόβλητα, τον πλεονασμό στη παραγωγή
και αυξάνει τους ελεύθερους χώρους και την αποδοτικότητα.
Ανθρώπινη Συμπεριφορά
Σε αυτό το κεφάλαιο θα συζητήσουμε το ζήτημα της ανθρώπινης συμπεριφοράς
και την σχέσης της με το περιβάλλον,
ενώ ταυτόχρονα θα εξετάσουμε το νομικό σύστημα και την εξαιρετικά δεσποτική,
οπισθοδρομική του λογική σχετικά με την επιρροή της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Μερικοί άνθρωποι που εξετάζουν τις αρχές μιας Οικονομίας Βασισμένης στους Πόρους
σκέφτονται συνήθως ότι το σύστημα θα αντιμετωπίσει δυσκολίες
λόγω της αποκαλούμενης «ανθρώπινης φύσης».
Το επιχείρημα είναι ότι οι άνθρωποι είναι εγγενώς ανταγωνιστικοί,
άπληστοι και τυφλά συμφεροντολόγοι
υπονοώντας ότι ανεξάρτητα από το πόσο καλή είναι η κατάσταση της κοινωνίας σε τεχνικό επίπεδο,
θα υπάρχουν πάντα διεφθαρμένοι άνθρωποι που θέλουν
να κάνουν κακό στους άλλους και να επιδιώξουν την κυριαρχία.
Η ανθρώπινη φύση ορίζεται ως «τα κοινά ψυχολογικά χαρακτηριστικά
της ανθρωπότητας που υποτίθεται ότι μοιράζονται όλα τα ανθρώπινα όντα».
Επομένως, η επίπτωση αυτού του όρου είναι ότι ορισμένες ψυχολογικές
άρα και διανοητικές συμπεριφορές είναι κατά κάποιο τρόπο βαθιά ριζωμένες στο άτομο.
Έτσι, υποθετικά γεννιόμαστε με μερικές προκαθορισμένες
ψυχολογικές τάσεις.
Είναι εύκολο να δει κανείς πώς αυτό το είδος υπόθεσης έχει εδραιωθεί,
καθώς αν εξετάσουμε το ιστορικό αρχείο του ανθρωπίνου είδους μέχρι τώρα,
βλέπουμε μια ατελείωτη σειρά πολέμων,
γενοκτονιών, κατακτήσεων και καταχρήσεων εξουσίας.
Δεδομένου ότι αυτή είναι η γενική εικόνα που αναγνωρίζουμε
είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποια προκαθορισμένη ανθρώπινη φύση
για να συμπεριφερόμαστε έτσι, με τρόπους που επαναλαμβάνονται ιστορικά.
Επιπλέον, η αποκαλούμενη «εγκληματική συμπεριφορά»
επικέντρωσε την προσοχή των ψυχολόγων για μεγάλο διάστημα.
Φταίει άραγε το γενετικό υλικό του ατόμου
που τον κάνει «εγκληματία» ή είναι το περιβάλλον
ανατροφής του που τον κάνει έτσι;
Αυτό είναι το παμπάλαιο ζήτημα «φύση εναντίον ανατροφής».
Καταρχήν, τι είναι ακριβώς εγκληματική συμπεριφορά;
Πώς διαφοροποιούμε τις συμπεριφορές
που έχουν εφευρεθεί από τον άνθρωπο και έχουν αλλάξει με το χρόνο;
Ολόκληρη η έννοια της εγκληματικότητας είναι προσωρινή
και σχετική με τις εκάστοτε πολιτιστικές αξίες και έννοιες ηθικής.
Μόλις 600 έτη πριν, ορισμένοι γηγενείς πολιτισμοί γύρω από το Μεξικό
συμμετείχαν σε μαζικές ανθρωποθυσίες, συχνά σκοτώνοντας χιλιάδες ανθρώπους κάθε φορά.
Ήταν αυτή εγκληματική συμπεριφορά; Για μας ίσως,
αλλά γι αυτούς ήταν αποδεκτή κοινωνική συνήθεια.
Τι γίνεται λοιπόν με τις γενεές και γενεές που αποδέχονταν τη σκλαβιά;
Είναι άραγε εγκληματίας κάποιος που κλέβει φαγητό
για να ταΐσει την πεινασμένη του οικογένεια;
Το συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει στέρεα επιστημονική απόδειξη
που να υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε από τις συμπεριφορές μας
είναι αυστηρά αποτέλεσμα των γονιδίων μας.
Η αντίληψη περί «ανθρώπινης φύσης» είναι ως επί το πλείστον μυθολογική
και προκύπτει από πρωτόγονες, θρησκευτικές δυαδικότητες
τύπου «ο άνθρωπος είναι καλός ή κακός εκ φύσεως».
Η αναζήτηση των ανθρώπων που ψάχνουν στα γονίδια ή σε άλλα σχετικά
για να εντοπίσουν την αιτία μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς
είναι ουσιαστικά μια μορφή δεισιδαιμονίας.
Είναι σαν κάποιος να έχει καταληφθεί από δαίμονες που ελέγχουν τις ενέργειές του.
Το θέμα είναι ότι ενώ τα νευροχημικά και φυσιολογικά γνωρίσματα
δημιουργούν προδιάθεση για ορισμένες αντιδράσεις και τις κοινωνικές τάσεις ενός ανθρώπου,
στην πραγματικότητα το περιβάλλον είναι αυτό που καθορίζει τις αξίες και τη συμπεριφορά μας.
Δεν υπάρχει προκαθορισμένη «ανθρώπινη φύση».
Οι αξίες, οι μέθοδοι και οι πράξεις μας προέρχονται
και εξελίσσονται μέσα από τις εμπειρίες μας.
Ένα Κινεζάκι το οποίο από βρέφος μεγαλώνει με μία βρετανική οικογένεια στην Αγγλία,
θα μάθει τη γλώσσα, τη διάλεκτο, τη συμπεριφορά,
τις παραδόσεις και την προφορά της αγγλικής κουλτούρας.
Εν κατακλείδει, η συμπεριφορά μας εξαρτάται από το τι μαθαίνουμε
σε συνδυασμό με τις βιοκοινωνικές πιέσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε
για να επιβιώσουμε.
Όσον αφορά την σημερινή κοινωνία, η πιο στοιχειώδης αιτία
της επιθετικής συμπεριφοράς προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Όπως προαναφέραμε, το χρηματοπιστωτικό σύστημα διαιωνίζει τη διαφθορά,
τη διαστρωμάτωση, την έλλειψη και την ανεπάρκεια αγαθών.
Η αποκαλούμενη «αξιοπρέπεια» δεν μπορεί υπάρξει σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο
άνισα κατανεμημένου πλούτου, φτώχειας και στέρησης.
Η δεσποτική συμπεριφορά που βλέπουμε στο σημερινό κόσμο
δεν είναι αποτέλεσμα βαθιά ριζωμένων εκ γενετής δυνάμεων.
Είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα ετών στέρησης και ανταγωνισμού.
Το Νομικό Σύστημα
Σαν απάντηση σε αυτό, η κοινωνία προσπαθεί σήμερα να ελέγξει τους ανθρώπους
μέσω της απειλής χρησιμοποιώντας νόμους.
Οι νόμοι δεν είναι τίποτα παραπάνω από «μπαλώματα» τα οποία δεν αντιμετωπίζουν
τα βαθύτερα αίτια μιας συμπεριφοράς.
Εάν κάποιος συλληφθεί για κλοπή,
ελάχιστη σκέψη αφιερώνεται στο γιατί
αυτός ο άνθρωπος αποφάσισε να κλέψει.
Αντί να εξεταστούν οι ριζικές αιτίες
η κοινωνία προτιμά την εύκολη διέξοδο
και έτσι συχνά απομονώνει τους αποκαλούμενους «εγκληματίες» στις φυλακές.
Η πηγή οποιουδήποτε αποκαλούμενου «εγκλήματος» είναι πραγματικά η ίδια κοινωνία.
Ουσιαστικά δεν υπάρχει η έννοια «εγκληματίας».
Όπως επανειλημμένα εκφράστηκε, το χρηματοπιστωτικό σύστημα
παράγει τη διαφθορά από την ίδια του τη δομή.
Όπως δείχνει ξεκάθαρα η μελέτη «Merva-Fowles» που παρουσιάστηκε προηγουμένως,
η κοινωνικά επιθετική συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα
με τις κοινωνικοοικονομικές περιστάσεις.
Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων στις φυλακές προέρχεται
από στερημένες κοινωνικοοικονομικές τάξεις.
Επομένως, εάν θέλουμε να αλλάξουμε τη συμπεριφορά των ανθρώπων,
πρέπει να αλλάξουμε τις κοινωνικές συνθήκες.
Πρέπει να αποκλείσουμε εξαρχής τα ελαττώματα.
Δεν πρέπει να τοποθετούμε σήματα που λένε «Όριο Ταχύτητας 70 χλμ» για ασφάλεια.
Αντιθέτως, σχεδιάζουμε ένα σύστημα όπου η ασφάλεια είναι ενσωματωμένη
και το ανθρώπινο λάθος είτε είναι κατά πολύ μειωμένο ή δεν υφίσταται καν.
Εάν δεν θέλετε ένα άτομο να κλέβει,
τότε φροντίστε αυτά που χρειάζεται να είναι διαθέσιμα άμεσα
χωρίς την ανάγκη για χρέος,
δουλοπρέπεια ή ανταγωνισμό.
Με την πρόοδο της τεχνολογίας σήμερα, έχουμε τη δυνατότητα
να δημιουργήσουμε ένα νέο κοινωνικό σύστημα επιτρέποντας σε όλους τους ανθρώπους
την δωρεάν πρόσβαση στα απαραίτητα για τη ζωή τους αγαθά, χωρίς χρέος ή δουλεία.
Αυτό θα έχει μια βαθιά επίδραση στον τρόπο
που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται μεταξύ τους και αλληλεπιδρούν στην κοινωνία.
Το αποτέλεσμα θα ήταν η ραγδαία μείωση της εγκληματικότητας,
γιατί τα περισσότερα εγκλήματα προκύπτουν από οικονομικά αίτια.
Επιπλέον, για εκείνα τα εγκλήματα που ίσως εμφανιστούν,
όπως ένα άτομο που σκοτώνει άλλο από ζήλια,
δεν θα αντιμετωπίζονταν ως κοινά εγκλήματα αλλά περισσότερο ως ασθένειες.
Η κοινωνία θα καταλάβει ότι οι άνθρωποι είναι προϊόντα του περιβάλλοντός τους
και αντί να καταδικάζει κάποιον σ' ένα κρύο τσιμεντένιο κελί,
κοινωνικοί επιστήμονες, ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι θα ερευνούν εις βάθος
τις πολιτιστικές αιτίες που προκάλεσαν τη συμπεριφορά του δολοφόνου
και θα εξετάζουν εκείνες τις συνθήκες που πρέπει να αλλάξουν
συνήθως μέσω της εκπαίδευσης.
Ανακεφαλαίωση
Από την αρχαιότητα, μεγάλοι θρησκευτικοί αλλά και υλιστές φιλόσοφοι
έχουν διακηρύξει φιλειρηνικές και ενωτικές ιδέες για την ανθρωπότητα.
Από το Χριστιανισμό μέχρι τον Ινδουισμό, η ιδέα του να βλέπεις τους άλλους όπως τον εαυτό σου
αποτελεί μία πάγια θέση.
Δυστυχώς, μια ματιά στη σημερινή κοινωνία μας κάνει να αναρωτιόμαστε
γιατί η ιδέα της εκτίμησης και του σεβασμού σε παγκόσμιο επίπεδο
απέναντι στον συνάνθρωπό μας και της συνεργασίας μεταξύ μας δεν έχει θεμελιωθεί ποτέ.
Η σημερινή ατομιστική και βασισμένη στο χρήμα κοινωνία
δημιουργεί ένα περιβάλλον που δεν επιτρέπει
την παγκόσμια πρόνοια και την αλληλοφροντίδα.
Αυτό το σύστημα είναι βασισμένο στη διαιώνιση του ατόμου
εις βάρος των άλλων
και επομένως δεν θα επιτρέψει ποτέ έναν κόσμο με ισορροπία και αρμονία.
Είναι γεγονός πως ήλθε η ώρα να πάψουμε να ευχόμαστε
και να συζητάμε αφηρημένα για υποτιθέμενα
ανθρωπιστικά και θρησκευτικά ιδανικά και να εργαστούμε αληθινά ώστε να τα πραγματοποιήσουμε.
Μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους θέτει σε πράξη όλα όσα
δίδασκαν οι μεγάλοι δάσκαλοι της Θρησκείας και της Φιλοσοφίας
σχετικά με τον εναγκαλισμό των άλλων ανθρώπων ως εαυτόν μας
και εργαζόμενοι μαζί με αμοιβαίο σεβασμό ως ενιαία ανθρώπινη οικογένεια.
Η χρήση της επιστήμης και της επιστημονικής μεθόδου
κρίνεται συχνά κρύα και άκαρδη ενώ στην πραγματικότητα παρουσιάζει
μια από τις βαθύτερες πνευματικές εξελίξεις που έχουμε δει ποτέ.
Καθώς πολλοί άνθρωποι κοιτούν με δέος και σεβασμό
φιγούρες όπως η Μητέρα Τερέζα με τον ανιδιοτελή της χαρακτήρα,
λίγοι βλέπουν τον Alexander Fleming, τον άνθρωπο που ανακάλυψε την πενικιλίνη,
με τον ίδιο ρομαντικό τρόπο.
Η πενικιλίνη έχει σώσει αμέτρητα περισσότερες ζωές σήμερα
από οποιαδήποτε φιλανθρωπική ιδέα ή οργάνωση.
Το θέμα είναι ότι η επιστήμη και η τεχνολογία είναι η έμπρακτη έκφραση του «Θεού».
Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποια θεϊκή αποκάλυψη
ή κάποιο «σπουδαίο άνθρωπο» για να μας καθοδηγήσει.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μόνοι μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη
και εξαρτάται από μας να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο.
Ήλθε η ώρα να σταματήσουμε τους δογματισμούς και το «γλύψιμο»
σε εκείνες τις πνευματικές αξίες που οι θρησκευτικοί και οι υλιστές φιλόσοφοι
έχουν συζητήσει για χιλιετίες και επιτέλους να τις εφαρμόσουμε.
Η επιστήμη είναι το εργαλείο για αυτήν τη λειτουργική πνευματικότητα
και αν δουλέψουμε για να εφαρμόσουμε τις μεθόδους της
για τη βελτίωση του ίδιου του πολιτισμού, μπορούμε να επιτύχουμε
τους πνευματικούς στόχους που έχουμε επιδιώξει από την αρχαιότητα.
Κίνημα Zeitgeist - Γίνε Μέλος
www.zeitgeistmovement.com - Για την Ελλάδα www.tzm.gr
Οι υπότιτλοι δημιουργήθηκαν χάρη στο dotsub.com